ทั้งสองกำลังกินกันอยู่ หลี่ชิงกับหวังจู้จื่อก็ถือปิ่นโตเดินเข้ามา หลี่ชิงทิ้งตัวนั่งลงบนหิมะอย่างหมดแรง ไหล่ตกจนแทบห่อ วางปิ่นโตลงบนตอไม้แล้วคร่ำครวญเสียงแผ่ว “มู่หยุน พี่ต้าจ้วง พวกพี่ยังมีแรงคุยกันอีกเหรอ? ฉันเหนื่อยแทบตายแล้ว แขนก็ยกแทบไม่ขึ้นแล้ว!”
โจวมู่หยุนยิ้มพลางยื่นกระบอกน้ำให้ “ดื่มน้ำสักหน่อย จะได้หายเหนื่อย งานมันเหนื่อยก็จริง แต่จะให้อดพูดจนขาดใจเลยหรือไง?”
“เหนื่อยก็เป็นเรื่องปกติ” เฉินต้าจ้วงเคี้ยววอโถวพลางยิ้มรับ “นี่เพิ่งเป็นวันที่สองที่นายเริ่มทำงานจริงจัง ร่างกายยังไม่ชิน อีกสักสองวันนายก็จะรู้เอง ไม่ใช่แค่แขนเมื่อยนะ เอวก็จะปวดจนยืดตัวไม่ขึ้นด้วย แต่ถ้าทนผ่านครึ่งเดือนแรกไปได้ พอร่างกายปรับตัวเข้ากับงานหนักแบบนี้ได้ หลังจากนั้นก็สบายขึ้น ยิ่งทำยิ่งคล่อง ไม่รู้สึกเหนื่อยขนาดนี้แล้ว”
หลี่ชิงได้ยินแล้วหน้าก็ย่นจนเหมือนซาลาเปา “หา? ต้องทนตั้งครึ่งเดือนเลยเหรอ? พอผ่านไปแล้วจะไม่ปวดไม่เหนื่อยจริง ๆ นะ?”
“ไม่เชื่อก็ถามหวังจู้จื่อดูสิ พวกเราที่ทำจนชินแล้วก็ผ่านกันมาแบบนี้ทั้งนั้น” เฉินต้าจ้วงชี้ไปทางหวังจู้จื่อที่อยู่ข้าง ๆ
หวังจู้จื่อพยักหน้าอย่างซื่อ ๆ แล้วตอบว่า “อืม พี่ต้าจ้วงพูดถูก พวกเราเพิ่งเริ่มตัดไม้ก็ต้องทนกันครึ่งเดือน ปวดไปทั้งตัวจนลุกจากแท่นนอนร้อนไม่ไหว พอร่างกายปรับตัวได้ก็หายเอง”
หลี่ชิงถอนหายใจยาวอย่างยอมจำนน ก่อนหยิบวอโถวขึ้นมา “ก็ได้ งั้นฉันจะกัดฟันทนให้ผ่านไป!”
โจวมู่หยุนยิ้มพลางตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วยื่นผักดองให้ชิ้นหนึ่ง “สู้ ๆ พอทนผ่านไปได้ นายก็เป็นคนตัดไม้ฝีมือดีแล้ว”