ในตอนนั้นเอง คนจดแต้มแรงงานของทีมก็ถือสมุดบัญชีกับไม้บรรทัดเดินเข้ามา เดิมทีเขายังเดินเอื่อย ๆ ไล่จดทีละกลุ่ม แต่พอเหลือบเห็นกองไม้ที่ทั้งสองคนตัดไว้สูงราวกับภูเขา ฝีเท้าก็ชะงักทันที ดวงตาเบิกกว้าง ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปหา “ต้าจ้วง! ไม้พวกนี้พวกนายสองคนทำกันวันนี้วันเดียวหมดเลยหรือ?”
“ใช่สิ เพิ่งจัดการเสร็จพอดี วัดได้เลย!” เฉินต้าจ้วงยิ้มพลางพยักหน้า
คนจดแต้มแรงงานไม่กล้าชักช้า รีบลากไม้บรรทัดไปวัดขนาดแล้วนับจำนวนท่อน นิ้วไล่ชี้นับไม้ทีละท่อน ปากก็พึมพำไม่หยุด พอคำนวณจนเสร็จ มือที่ถือลูกคิดก็สั่นน้อย ๆ เขาเงยหน้าพรวดขึ้นมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “ให้ตายเถอะ! ต้าจ้วง! มู่หยุน! วันนี้พวกนายสองคน...ได้คนละ 15 แต้มแรงงาน! ของจริงแน่นอน!”
ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น สมาชิกในคอมมูนกับปัญญาชนหนุ่มสาวที่กำลังเลิกงานอยู่รอบ ๆ ก็พากันกรูเข้ามา เสียงฮือฮาดังสนั่นขึ้นกลางฝูงชน
“15 แต้มแรงงาน? คำนวณผิดหรือเปล่า? สถิติสูงสุดของทีมตัดไม้เรา ก่อนหน้านี้ยังแค่ 13 แต้มต่อวันเองนะ!”
“ไม่ผิดหรอก! สถิติที่ลุงโจวสร้างไว้เมื่อก่อนยืนยาวมาห้าหกปีแล้ว วันนี้กลับถูกทำลายเสียได้!”
“โอ้โห วันเดียวได้ 15 แต้มแรงงาน เท่ากับสมาชิกทั่วไปทำงานสองวันเลยนะ! โหดจริง ๆ!”
คนจดแต้มแรงงานชูสมุดบัญชีขึ้นโบกให้ทุกคนดู ก่อนยืนยันเสียงดัง “ไม่ผิดแน่นอน! จำนวนท่อนกับขนาดไม้จดไว้ในสมุดหมดแล้ว! 15 แต้มแรงงานของจริง! ทำลายสถิติทีมเราแล้ว!”
เสียงอุทานดังขึ้นอีกระลอกในฝูงชน สมาชิกเก่าแก่หลายคนเข้ามารุมล้อม โจวมู่หยุน พร้อมชมไม่ขาดปาก “เสี่ยวโจวคนนี้ ดูอายุน้อยก็จริง แต่ฝีมือไม่ธรรมดาเลย! เพิ่งมาได้ไม่กี่วัน ก็ทำลายสถิติของทีมได้แล้ว!”