ฟ้าเพิ่งสาง หุบเขาซานเป่ยยังมีหมอกบาง ๆ ลอยละล่อง กิ่งสนมีเกล็ดน้ำค้างแข็งจับบาง ๆ อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายของพืชพรรณเย็นเยียบ หลิวต้าเป่านำหลี่ชิง สวีจิ้งซู และสวีชิงหรู สามคนมาถึงลานตัดไม้ซานเป่ย ที่นี่คึกคักตั้งแต่เช้าแล้ว สมาชิกหมู่บ้านต่างแบกขวาน เลื่อย เดินขวักไขว่ ไม่ไกลออกไป เพิงพักมีควันไฟลอยกรุ่น ๆ หลินฮ่าวและหลี่เหวินถิงก็พาปัญญาชนหนุ่มสาวคนอื่น ๆ มารออยู่ที่นี่ก่อนแล้ว
หลี่ชิงมองป่าไม้เต็มภูเขา แล้วดูเครื่องมือตัดไม้ในมือสมาชิกหมู่บ้าน รู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมา ก้าวไปข้างหน้าถามว่า "หัวหน้าหลิวครับ วันนี้พวกเรามา จะให้ทำงานอะไรกันแน่หรือครับ"
หลิวต้าเป่าพิงกับต้นไม้ใหญ่ เสียงดังใส่ว่า "หมู่ฟู่ซิงเรานี่ ปกติก็ทำนา พอเข้าหน้าใบไม้ร่วงแบบนี้ งานหลักก็คือตัดไม้ ขายไม้ให้ศูนย์ตำบล เอาเงินเอาข้าว เด็กหนุ่มอย่างเธอ แข็งแรงดี ต้องเข้าทีมตัดไม้แน่ ตามพวกเราไปโค่นต้นไม้ แบกไม้ด้วยกัน"
พูดจบก็หันไปทางสวีจิ้งซูและสวีชิงหรู น้ำเสียงนุ่มนวลลง "เด็กสาวพวกเธอสองคน ไม่ต้องขึ้นเขาไปทำงานหนักแล้ว อยู่ที่เพิงพักช่วยงานหลังบ้าน ต้มน้ำ ทำกับข้าว เก็บกวาดเพิงพัก สบายหน่อย ต่อไปพวกเธอขึ้นงาน คิดแต้มแรงงาน ก็ขึ้นกับหลินฮ่าวและหลี่เหวินถิง หัวหน้าพวกเธอ พวกเธอมีอะไรไม่เข้าใจถามเขาสองคนก็แล้วกัน"
หลินฮ่าวรีบก้าวมาข้างหน้า สีหน้าเจือความละอายนิด ๆ รายงานว่า "หัวหน้าหลิวครับ ยังมีเรื่องต้องบอกท่าน สหายโจวมู่หยุนวันนี้ไม่ได้มาขึ้นงาน เมื่อวานผมได้ยินหลี่ชิงบอก เขาเช่าบ้านในหมู่บ้านต่างหาก เช้านี้ผมเลยแวะไปดู ประตูลานล็อกอยู่ ไม่อยู่บ้าน"