การฝึกงานของจีอู๋ที่สถานีตำรวจท้องที่เริ่มนับถอยหลังแล้ว
ตอนผู้กำกับจ้าวประกาศข่าวนี้ในที่ประชุมตอนเช้า ปฏิกิริยาแรกของเหล่าโจวคือ “แล้วเครื่องทำความร้อนไฟฟ้าต้องย้ายไปด้วยไหม?” จีอู๋บอกว่าเครื่องทำความร้อนไฟฟ้าจะทิ้งไว้ให้ เหล่าโจวหัวเราะ พอหัวเราะเสร็จก็พูดประโยคหนึ่งที่ทำให้จีอู๋รู้สึกจุกในอก “ตลอดปีนี้เธอทำงานมากกว่าตำรวจประจำหลายคนเสียอีก ต่อไปกลับไปกองสืบสวนคดีอาญาแล้ว ถ้าว่างก็แวะมาหากันบ้างนะ” จีอู๋รับปาก ตอนหันหลังเดินขึ้นตึก ดวงตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย
หนึ่งปี ไม่ถือว่านาน แต่ก็ไม่สั้นนัก ตอนเพิ่งมาถึง เธอยังจำตรอกซอกซอยในเขตเมืองเก่าได้ไม่หมด แต่ตอนนี้ต่อให้หลับตาก็ยังเดินได้
เธอรู้ว่าบ้านไหนสุนัขชอบเห่า ผู้สูงอายุบ้านไหนอยู่คนเดียวและต้องคอยดูแลเป็นพิเศษ ไฟถนนในตรอกไหนเสียและต้องแจ้งซ่อม เรื่องเหล่านี้ดูเหมือนจุกจิก แต่ทุกเรื่องล้วนจับต้องได้และอบอุ่น
หลังเลิกงาน จีอู๋ไม่ได้กลับหอพักทันที แต่เดินไปตามถนนในเขตเมืองเก่ารอบหนึ่ง เริ่มจากหน้าสถานีตำรวจท้องที่ ผ่านต้นไหวเก่าต้นนั้น—ช่วงฤดูร้อนเธอเคยมาช่วยไกล่เกลี่ยเรื่องที่จอดรถระหว่างสองครอบครัวตรงนี้ ผ่านแผงซ่อมรองเท้า—ทุกครั้งที่เจ้าของแผงซึ่งเป็นคุณลุงเห็นเธอ เขาจะเรียก “ผู้กองจี มานั่งก่อนสิ” เธอเดินไปจนถึงริมแม่น้ำตรงชายขอบเขตเมืองเก่าจึงหยุดลง แสงอาทิตย์ยามเย็นทาบลงบนผิวน้ำพอดี ย้อมแม่น้ำทั้งสายให้เป็นสีแดงทอง
โทรศัพท์สั่นหนึ่งครั้ง อาเย่ส่งข้อความมาถามว่า “อยู่ไหน?”
จีอู๋ตอบว่า “ริมแม่น้ำในเขตเมืองเก่า ออกตรวจรอบสุดท้าย”
อาเย่ถามว่า “รอบสุดท้าย?”
จีอู๋ตอบว่า “สัปดาห์หน้าก็กลับหน่วยแล้ว เลยเดินดูอีกรอบ ไปกล่าวลากับทุกคน”
อาเย่ถามว่า “กล่าวลาครบหรือยัง?”
จีอู๋ตอบว่า “เกือบแล้ว”
อาเย่บอกว่า “งั้นฉันไปรับ”
จีอู๋ตอบว่า “ไม่ต้อง ฉันนั่งรถเมล์กลับเองได้”
อาเย่ตอบว่า “ออกจากบ้านแล้ว”
จีอู๋ยิ้ม ผู้ชายคนนี้ไม่เคยรอให้เธอตกลงก่อนเลย