ชีวิตอยู่ด้วยกันราบเรียวกว่าที่จีอู๋คิดไว้ และก็ดีกว่าที่เธอคิดไว้ด้วย ทุกวันทั้งคู่จะออกจากบ้านพร้อมกัน แล้วแยกย้ายไปทำงาน ใครเลิกงานก่อนก็แวะซื้อกับข้าว ตอนเย็นกินข้าวด้วยกัน ฝีมือทำอาหารของเซียวฉีพัฒนาขึ้นอย่างช้า ๆ ไข่ผัดมะเขือเทศที่เค็มจนขมในตอนแรก ค่อย ๆ กลายเป็นรสเค็มพอดี จีอู๋ชมว่าเขามีพรสวรรค์ เขาตอบว่า “เพราะคุณสอนดีต่างหาก”
เดือนมิถุนายน เป่ยซานเข้าสู่ฤดูฝน ฝนตกทีไรก็ไม่ยอมหยุด กลิ่นอับชื้นอบอวลอยู่ในอากาศ จีอู๋เริ่มคิดถึงฟังก์ชันลดความชื้นของเครื่องปรับอากาศเก่าในห้องชุดของเซียวฉี แต่เครื่องปรับอากาศในบ้านใหม่ไม่มีโหมดนี้ เธอจึงได้แต่ปิดประตูหน้าต่างให้สนิท แล้วเปิดเครื่องลดความชื้นแรงสุด
“เมื่อก่อนตอนอยู่คนเดียว ช่วงหน้าฝนคุณทำยังไง?” จีอู๋ถาม
เซียวฉีครุ่นคิด “เปิดหน้าต่าง แล้วก็ทนเอา”
จีอู๋ไม่เข้าใจวิธีรับมือแบบนั้นเลย
หลังสิ้นสุดการฝึกงานที่สถานีตำรวจ จีอู๋ก็กลับไปประจำตำแหน่งที่กองสืบสวนคดีอาญา ทีมได้รับคดีฆาตกรรมคดีใหม่ พบศพหญิงสาวคนหนึ่งในห้องเช่าทางตะวันออกของเมือง เบื้องต้นสันนิษฐานว่าเสียชีวิตจากการขาดอากาศหายใจ เซียวฉีนำทีมลงพื้นที่ ส่วนจีอู๋รับผิดชอบตรวจสถานที่เกิดเหตุ ผู้ตายอายุยี่สิบต้น ๆ เดินทางจากต่างถิ่นมาทำงานที่เป่ยซาน และเช่าห้องแคบ ๆ ขนาดไม่ถึง 10 ตารางเมตรอยู่คนเดียว ภายในห้องรก แต่ไม่เหมือนมีร่องรอยการต่อสู้ จีอู๋ย่อตัวลงตรวจบริเวณลำคอของผู้ตายอย่างละเอียด มีรอยรัดชัดเจน ทว่าทิศทางของรอยนั้นแปลกมาก ไม่เหมือนถูกใครรัดจากด้านหลัง
“หัวหน้าเซียว ดูนี่สิ” จีอู๋ชี้ไปที่รอยรัด
เซียวฉีย่อตัวลงดู “เหมือนรัดคอตัวเอง”
“ฆ่าตัวตายเหรอ?”
“ยังไม่แน่ บางคดีฆาตกรรมก็อำพรางให้ดูเหมือนฆ่าตัวตาย”
ทีมเทคนิคเก็บรวบรวมวัตถุพยานทุกชิ้นจากที่เกิดเหตุ จีอู๋ยืนอยู่ในห้องแคบ ๆ มองใบหน้าอ่อนเยาว์ของผู้ตาย เธออายุเพียงยี่สิบต้น ๆ รุ่นราวคราวเดียวกับจีอู๋ มาทำงานที่นี่เพื่อหาเงิน หรือเพื่อหนีอะไรบางอย่างกันแน่? จีอู๋ไม่รู้ แต่เธอจะหาคำตอบให้ได้