สำนักงานของหวังเจี้ยนกั๋วถูกปิดกั้นไว้แล้ว เจ้าหน้าที่ทีมเทคนิคมาพิมพ์ลายนิ้วมือและเก็บตัวอย่างดีเอ็นเอ หลังตัดข้อมูลรบกวนออก จีอู๋จึงได้รับอนุญาตให้เข้าไปได้ เธอนั่งลงบนเก้าอี้ของหวังเจี้ยนกั๋ว ตรงหน้ามีสมุดบันทึกการทำงานเล่มสุดท้ายที่เขาทิ้งไว้กางอยู่
สมุดปกแข็งสีดำ ปกถลอกจนซีดขาว มุมกระดาษม้วนงอ จีอู๋เปิดไปหน้าแรก วันที่ระบุไว้คือต้นปีที่แล้ว ลายมือของหวังเจี้ยนกั๋วเป็นระเบียบแต่ตัวเล็ก ทุกบรรทัดอัดแน่นไปด้วยตัวอักษร เธอพลิกไปยังหน้าช่วงหลัง ๆ ลายมือเริ่มหวัด บางจุดเปื้อนน้ำจนหมึกซึม อ่านไม่ชัด
“ต้นเดือนเมษายน ได้รับเบาะแสว่าเครือบริษัทเหอเซิ่งต้องสงสัยว่าจัดการค้าประเวณีและกักขังบุคคลโดยผิดกฎหมาย เจ้าของชื่อโจวหย่งเซิ่ง เคยถูกตัดสินจำคุกในคดีทำร้ายร่างกายโดยเจตนาเมื่อหลายปีก่อน หลังพ้นโทษก็เปิดสถานบันเทิงหลายแห่ง สายข่าวใช้รหัสว่า ‘เหล่ากุ่ย’” จีอู๋อ่านบันทึกช่วงนี้ออกมา เซียวฉียืนฟังอยู่ด้านหลังเธอ
“มีต่อไหม?” เขาถาม จีอู๋พลิกไปอีกหน้า
“12 เมษายน สถานบันเทิงจินปี้ฮุยหวง ซึ่งอยู่ในเครือบริษัทเหอเซิ่ง ตรวจพบผู้หญิง 3 คนที่คาดว่าถูกบังคับให้ค้าประเวณี แต่ผู้เสียหายไม่กล้าให้การ จึงไม่สามารถรับเป็นคดีได้”
เธอพลิกอีกหน้า “20 เมษายน เหล่ากุ่ยขาดการติดต่อ ครั้งสุดท้ายที่ติดต่อกัน เขาบอกว่า ‘มีคนจะฆ่าฉัน’”
นิ้วของจีอู๋หยุดอยู่บนบรรทัดนั้น เธอเงยหน้ามองเซียวฉี สีหน้าของเขาเคร่งขรึม “พบเหล่ากุ่ยหรือยัง?” เธอถาม
“ยัง หวังเจี้ยนกั๋วรายงานเรื่องที่เหล่ากุ่ยขาดการติดต่อแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีเบาะแส”