ชุมชนชุ่ยผิง อาคาร 7 ห้อง ห้อง 602 ใต้กระถางดอกไม้
จีอู๋นอนไม่ค่อยหลับตลอดคืน พอฟ้าสางก็ลืมตาตื่น เธอนอนจ้องเพดาน พลางนึกทบทวนลายมือหวัด ๆ ในสมุดบันทึกของหวังเจี้ยนกั๋วซ้ำไปซ้ำมา โดยเฉพาะข้อความเล็ก ๆ ที่เขียนด้วยดินสอ—ชุมชนชุ่ยผิง อาคาร 7 ห้อง ห้อง 602 ใต้กระถางดอกไม้
มีอะไรอยู่กันแน่ ถึงต้องซ่อนไว้ใต้กระถางดอกไม้? เพิ่งหกโมงกว่า โทรศัพท์ก็สั่น เซียวฉีส่งข้อความมา: ตื่นหรือยัง? จีอู๋ตอบกลับไปสองคำ: ตื่นแล้ว สิบนาทีต่อมา ข้อความที่สองก็เข้ามา: รออยู่ข้างล่าง
จีอู๋ล้างหน้าแปรงฟันแล้วลงไปข้างล่าง รถของเซียวฉีจอดอยู่ที่เดิม เธอเปิดประตูขึ้นรถ แล้วเห็นนมถั่วเหลืองหนึ่งแก้วกับซาลาเปาหนึ่งลูกวางอยู่บนที่นั่งข้างคนขับ
“กินก่อน พอไปถึงอาจต้องยุ่งกันพักใหญ่”
เธอไม่เกรงใจ หยิบซาลาเปาขึ้นมากัด ไส้หมูต้นหอมยังอุ่นอยู่
ยามเช้าตรู่ในชุมชนชุ่ยผิงเงียบสงัด ผู้สูงอายุที่ออกมาออกกำลังกายยังไม่ปรากฏตัว มีเพียงแมวจรสองสามตัวคุ้ยหาอาหารอยู่ข้างถังขยะ อาคาร 7 ห้อง ห้อง 602 อยู่ชั้นหก ไม่มีลิฟต์ ทั้งคู่เดินขึ้นไปจนถึงชั้นบนสุด จีอู๋หอบเล็กน้อย ส่วนเซียวฉียังคงหายใจเป็นปกติ
ประตูห้อง ห้อง 602 ล็อกแน่น ลูกบิดมีฝุ่นจับเป็นชั้นบาง ๆ เซียวฉีไม่ได้เคาะประตู แต่หยิบเครื่องมือออกมาเปิดล็อกทันที เมื่อเปิดประตู อากาศภายในห้องก็อับทึบ ผ้าม่านปิดสนิท แสงสลัว ห้องรับแขกไม่ใหญ่ เฟอร์นิเจอร์เก่าคร่ำครึ ทั้งบนโต๊ะ เก้าอี้ และพื้นมีฝุ่นจับ ดูเหมือนไม่มีใครอาศัยอยู่มานานแล้ว
จีอู๋กวาดตามองรอบห้อง ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่ระเบียง—มีกระถางดอกไม้หลายใบวางอยู่ ดอกไม้ตายหมดแล้ว ดินแห้งแตกระแหง ใบไม้เปลี่ยนเป็นสีเหลือง
เธอเดินไปนั่งยอง ๆ แล้วพลิกดูทีละกระถาง พอถึงใบที่สาม นิ้วมือก็สัมผัสถูกของแข็งชิ้นหนึ่งที่ก้นกระถาง เธอเอียงกระถาง แล้วห่อพลาสติกขนาดเท่าฝ่ามือก็เลื่อนออกมาจากรูระบายน้ำด้านล่าง หนักอึ้งอยู่ในมือ