ข่าวว่าพี่คุนถูกส่งตัวกลับมาถึงในบ่ายวันพุธวันหนึ่ง เหล่าเฉียนผลักประตูสำนักงานกองสืบสวนคดีอาญาเข้ามา สีหน้าครึ่งหนึ่งตื่นเต้น อีกครึ่งเหนื่อยล้า ในมือหอบเอกสารแฟกซ์ปึกหนึ่งมาด้วย
“ตัวมาถึงแล้ว พรุ่งนี้เช้าเราไปรับตัวที่สนามบิน” เขายื่นเอกสารให้เซียวฉี
เซียวฉีรับไปกวาดตามอง สีหน้าไม่เปลี่ยน แต่จีอู๋สังเกตเห็นนิ้วที่พลิกหน้ากระดาษของเขาชะงักไปชั่วขณะ
พี่คุน—ซ่งเผิง·ชางไฉ สัญชาติไทย บุคคลสำคัญในเครือข่ายค้ามนุษย์ข้ามชาติ นับตั้งแต่วันที่จีอู๋พบคำว่า “พี่หัว” ในสมุดบันทึกของจางเฉียง จนถึงตอนจ้าวหัวถูกจับกุม หม่า জুনเข้ามอบตัว หวังจื้อถูกจับ และองค์การตำรวจสากลเข้ามาเกี่ยวข้อง เวลาผ่านไปเต็ม 4 เดือน ในที่สุดเส้นทางนี้ก็มาถึงขั้นตอนสุดท้าย
“พรุ่งนี้ใครไป?” จางหยางถาม
“ผมไป” เซียวฉียื่นเอกสารแฟกซ์คืนให้เหล่าเฉียน “จีอู๋ไปกับผม”
จีอู๋ชะงักไป การไปรับตัวผู้ต้องสงสัยที่สนามบินไม่ใช่ใครก็ไปได้ เธอมองเซียวฉี สีหน้าของเขาบอกชัดว่านี่ไม่ใช่ความคิดที่เพิ่งเกิดขึ้นกะทันหัน
เช้าวันถัดมา จีอู๋สวมเครื่องแบบ แล้วขึ้นรถไปพร้อมกับเซียวฉี สนามบินอยู่ทางตะวันออกของเมือง ใช้เวลาขับรถบนทางด่วน 40 นาที จีอู๋นั่งอยู่เบาะผู้โดยสาร มองท้องฟ้าหม่นนอกหน้าต่าง กลิ่นอายของฤดูใบไม้ผลิเข้มข้นขึ้นมากแล้ว ต้นหยางริมทางเริ่มผลิใบอ่อนสีเขียวสด
“เซียวฉี ทำไมคุณถึงพาฉันไปด้วย?”
“คุณตามคดีนี้มาตั้งแต่เบาะแสแผ่นแรก ก็ควรไป”
จีอู๋ไม่ถามต่อ เธอก้มมองหมายเลขประจำตัวตำรวจบนอก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คนที่เธอต้องเผชิญหน้าจะไม่ใช่ตัวประกอบอย่างหม่าจวิ้นหรือหวังจื้ออีกแล้ว
การส่งมอบตัวดำเนินขึ้นในห้องรับรองพิเศษของสนามบิน เจ้าหน้าที่ตำรวจไทยมาถึงก่อน มีตำรวจนอกเครื่องแบบสองนายควบคุมตัวพี่คุนให้นั่งอยู่ตรงมุมห้อง จีอู๋ก้าวเข้าประตูไปก็เห็นเขาทันที—ชายวัยราว 50 ปี ผมหงอกแซม ศีรษะ ผิวคล้ำ รูปร่างผอมเล็ก สวมแจ็กเก็ตสีเทาตัวหนึ่ง หากเดินอยู่บนถนน คงไม่มีใครหันมามองเขาซ้ำ แต่จีอู๋รู้ว่าเหยื่อที่ชายคนนี้จัดการอาจมีนับร้อย ครอบครัวที่เขาทำลายอาจมีหลายสิบ