วันที่โจวโจวมากินข้าว เซียวฉีก็สั่งอาหารมาส่งจริง ๆ เขาหยิบอาหารออกจากถุงแล้วจัดใส่จาน ท่าทางจริงจังราวกับกำลังจัดการสำนวนคดีสำคัญ
โจวโจวนั่งแทะเมล็ดแตงอยู่บนโซฟา มองเซียวฉีเดินไปมาระหว่างห้องครัวกับห้องอาหาร ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบข้างหูจีอู๋ว่า “นี่เขาเอาอาหารที่สั่งมาเทใส่จานที่บ้านหรือ?”
“ดูดีออก”
จีอู๋ตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน โจวโจวกลอกตา
อาหารสามอย่างกับแกงหนึ่งถ้วยถูกยกขึ้นโต๊ะ แถมยังมีเป็ดพะโล้ที่เซียวฉีซื้อมาจากร้านอาหารปรุงสำเร็จอีกหนึ่งตัว โจวโจวคีบเป็ดพะโล้มาชิมคำหนึ่ง พยักหน้าแล้วบอกว่าเป็ดอร่อยดี จีอู๋เกือบหลุดหัวเราะ ส่วนเซียวฉียังคงสีหน้าเรียบเฉย “ผมเลือกเป็ดเอง”
ตลอดสองวันที่โจวโจวอยู่ด้วย จีอู๋จัดห้องนอนเล็กให้เรียบร้อย เปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่ แล้วฉีดสเปรย์กลิ่นลาเวนเดอร์ลงบนหมอน หลังอาบน้ำเสร็จ โจวโจวก็ล้มตัวลงนอน สูดหายใจลึก ๆ แล้วบอกว่ากลิ่นนี้เหมือนโรงแรมหรู
จีอู๋บอกว่าซื้อมาจากอินเทอร์เน็ต ขวดละ 20 หยวน โจวโจวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกว่าแค่ได้ผลก็พอแล้ว คืนนั้นทั้งคู่นอนคุยกันบนเตียง โจวโจวถามเธอว่าอยู่ด้วยกันแล้วรู้สึกอย่างไร
จีอู๋คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่าดีมาก เหมือนในที่สุดชีวิตก็มีหลักมีฐาน
“เมื่อก่อนอยู่คนเดียว กลับถึงบ้านก็เจอแต่ความมืด ห้องครัวก็เย็นชืด แต่ตอนนี้ไม่ว่าจะกลับดึกแค่ไหน ไฟก็เปิดไว้ บางทีก็ยังมีข้าวร้อน ๆ อยู่ในหม้อ”
“เขาทำเหรอ?”
“เขาอุ่นอาหารที่สั่งมา”
ทั้งสองหัวเราะพร้อมกัน หัวเราะไปหัวเราะมา ดวงตาของจีอู๋ก็พลันเอ่อคลอ โจวโจวเห็นเข้าแต่ไม่ได้ถาม เพียงยื่นมือมากุมปลายนิ้วของเธอไว้
วันที่ไปส่งโจวโจว จีอู๋ยืนอยู่ที่สถานีครู่หนึ่ง เซียวฉีมารับเธอ พอขึ้นรถก็ยื่นชานมเผือกไข่มุกให้ แถมยังหวานแค่สามส่วน จีอู๋จิบไปคำหนึ่ง จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า “เซียวฉี เราจะแต่งงานกันเมื่อไหร่?”
นิ้วของเซียวฉีชะงักบนพวงมาลัย รถยังแล่นต่อไป สายตายังคงมองตรงไปข้างหน้า แต่บรรยากาศในรถราวกับถูกสูบหายไปหลายวินาที “คุณอยากแต่งเมื่อไหร่?” น้ำเสียงของเขาต่ำกว่าปกติเล็กน้อย จีอู๋ครุ่นคิด “ฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ฤดูใบไม้ผลิเหมาะกับการแต่งงาน”