วันจันทร์แรกหลังเข้ารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการ จีอู๋มาถึงสำนักงานแล้วพบว่าข้างแก้วชานมบนโต๊ะมีแฟ้มเอกสารเพิ่มมาหนึ่งแฟ้ม หน้าปกติดกระดาษโน้ตไว้แผ่นหนึ่ง เขียนว่า “กำหนดการฝึกอบรมตำรวจใหม่” เธอเปิดดู พบว่าเริ่มวันจันทร์หน้า ใช้เวลาสองสัปดาห์ สถานที่คือศูนย์ฝึกอบรมของสำนักงานตำรวจเมือง มีการควบคุมแบบปิด ที่พักและอาหารจัดให้ครบ ส่วนโทรศัพท์จะถูกรวบรวมไปเก็บไว้
“ฝึกอบรมตำรวจใหม่เหรอ?” เธอเงยหน้ามองเซียวฉีที่เดินออกมาจากห้องทำงาน
“อืม ตำรวจที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งทุกคนต้องเข้าร่วม” เซียวฉีวางกาแฟแก้วหนึ่งไว้บนโต๊ะเธอ ส่วนอีกแก้วถือไว้เอง “ทั้งการยิงปืน สมรรถภาพร่างกาย กฎหมาย และทักษะงานตำรวจ ต้องทบทวนใหม่หมด”
“คุณไม่ได้บอกเหรอว่าฉันไม่ต้องฝึกแล้ว?”
“ผมหมายถึงความสามารถของคุณไม่ต้องฝึก แต่ขั้นตอนยังต้องทำ สองสัปดาห์ผ่านไปเร็วจะตาย”
จีอู๋เปิดกำหนดการฝึกอบรม เห็นหัวข้อ “ฝึกยิงปืน” “การใช้อุปกรณ์ตำรวจ” และ “การควบคุมด้วยมือเปล่า” แล้วเริ่มกังวลอยู่บ้าง เธอเคยเรียนเรื่องพวกนี้ตอนอยู่โรงเรียนตำรวจ แต่คะแนนก็กลาง ๆ โดยเฉพาะยิงปืน ถ้ายิง 10 นัดโดนเป้า 6 นัดก็นับว่าโชคดีเกินคาดแล้ว
“มีสอบยิงปืนด้วยเหรอ?”
“มี ถ้าไม่ผ่านก็สอบซ่อม”
จีอู๋หน้าหมองลง เซียวฉีมองเธอ “สุดสัปดาห์นี้ผมพาคุณไปฝึก”
“ไปฝึกที่ไหน?”
“ผมมีบัตรสนามยิงปืน”
จีอู๋ชะงักไป “ตำรวจสืบสวนคดีอาญามีบัตรสนามยิงปืนด้วยเหรอ?”
“จ่ายเงินเอง เป็นนิสัยที่ติดมาตั้งแต่สมัยอยู่หน่วยตำรวจพิเศษ ต้องฝึกให้มือไม่ตก” เซียวฉียกกาแฟขึ้นจิบ “ไปไหม?”
“ไป”
สุดสัปดาห์ เซียวฉีพาจีอู๋ไปชมรมยิงปืนแห่งหนึ่งทางตะวันตกของเมือง สนามยิงปืนในร่มสว่างไสว มีกลิ่นดินปืนจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ จีอู๋สวมที่ครอบหูและแว่นตานิรภัย ยืนอยู่หน้าจุดยิง มือจับปืนสำหรับยิงเป้าที่มีน้ำหนักมาก เซียวฉียืนข้างเธอ คอยปรับท่าจับปืนให้
“ง่ามนิ้วโป้งแนบกับด้ามปืน อย่าสอดนิ้วชี้เข้าไป”
จีอู๋ปรับท่าตาม
“เหยียดแขน แต่อย่าล็อกข้อศอก ผ่อนคลาย”
จีอู๋ปรับอีกครั้ง แต่รู้สึกว่าทำอย่างไรก็ไม่ถูก