วันถัดจากวันที่ผลสอบออก จีอู๋ไปดำเนินเรื่องเข้าทำงานที่สำนักงานตำรวจเมือง หลิวยศอาวุโสจากฝ่ายการเมืองยื่นสัญญาจ้างให้เธอ พลางยิ้มกล่าวว่า “เซียวฉีเคยพูดถึงคุณกับผม บอกว่าคุณไม่เลว ตั้งใจทำงานล่ะ” จีอู๋รับสัญญามาแล้วเซ็นชื่อตัวเอง ทุกเส้นที่เขียนล้วนตั้งใจเป็นพิเศษ ตั้งแต่วันนี้ไป เธอไม่ใช่นักศึกษาฝึกงานอีกต่อไป แต่เป็นตำรวจประจำการเต็มตัวแล้ว
เมื่อกลับไปยังกองสืบสวนคดีอาญา ทุกอย่างยังเหมือนเดิม จางหยางกำลังกินบิสกิต เหล่าเจากำลังชงชา เจียงอวี่กำลังเคาะแป้นพิมพ์ แต่พอจีอู๋เดินเข้าไปในสำนักงาน ทุกคนก็เงยหน้ามองเธอ
“ได้เป็นพนักงานประจำแล้วเหรอ?” จางหยางถาม
“ได้เป็นพนักงานประจำแล้วค่ะ”
จางหยางหยิบกล่องบิสกิตที่ยังไม่ได้แกะจากลิ้นชักมาวางบนโต๊ะเธอ “ยินดีต้อนรับเข้าทีมอย่างเป็นทางการ กล่องนี้ฉันเก็บไว้อย่างดีมาตั้งเดือน วันนี้ยอมตัดใจเอามาให้เลยนะ”
จีอู๋หยิบบิสกิตขึ้นมาดู วันหมดอายุเหลืออีกสามวัน “พี่จาง นี่เรียกว่ายอมตัดใจเหรอคะ?”
“น้ำใจถึงก็พอแล้ว”
เหล่าเจาถือถ้วยชาเดินเข้ามา วางลงบนโต๊ะเธอ “ต่อไปไม่ต้องเขียนสรุปฝึกงานแล้ว แต่รายงานการทำงานยังต้องเขียนนะ ข้อกำหนดของหัวหน้าเซียวไม่ได้ลดลงเพียงเพราะคุณเป็นตำรวจประจำการ”
“ทราบแล้วค่ะ”
เจียงอวี่ยื่นหน้าออกมาจากหลังจอคอมพิวเตอร์ “ศิษย์พี่ ต่อไปผมเรียกคุณว่าผู้กองจีได้แล้วใช่ไหม?”
“อยากเรียกอะไรก็เรียกเถอะ”
“ผู้กองจี” เจียงอวี่เรียกหนึ่งที แล้วก็หัวเราะเอง
จีอู๋กลับไปนั่งที่โต๊ะ ตามปกติบนโต๊ะมีชานมวางอยู่หนึ่งแก้ว กระดาษโน้ตวันนี้เขียนว่า “ชานมแก้วแรกของตำรวจประจำการ” ลายมือเฉียบคม เป็นของเซียวฉี เธอหยิบชานมขึ้นมาดื่มหนึ่งอึก เผือกบดไข่มุก น้ำตาลสามส่วน อุ่นกำลังดี เหมือนทุกวันก่อนหน้านี้ แต่ก็ไม่เหมือนวันไหน ๆ
เซียวฉีเดินออกมาจากห้องทำงาน ในมือถือเอกสารอยู่ชุดหนึ่ง “ประชุมเช้า”
ในห้องประชุม เซียวฉียืนอยู่หน้าไวต์บอร์ด แจ้งความคืบหน้าคดีหลายคดีที่เกิดขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้ สุดท้ายเขาปิดแฟ้มเอกสารแล้วมองไปทางจีอู๋ “ทีมเรามีเพื่อนร่วมงานคนใหม่ที่เข้าประจำการอย่างเป็นทางการ จีอู๋ ทุกคนทำความรู้จักกันไว้”