วันจันทร์แรกหลังแต่งงาน จีอู๋ถูกเสียงนาฬิกาปลุกปลุกให้ตื่น พอลืมตาขึ้นก็พบว่าที่นอนข้างกายว่างเปล่า เธอยื่นมือไปแตะฝั่งที่เซียวฉีนอน ผ้าห่มเย็นชืดแล้ว
เสียงตะหลิวกระทบกระทะดังมาจากในครัว เธอสวมรองเท้าแตะเดินไปดู เซียวฉีกำลังยืนอยู่หน้าเตา ตรงหน้ามีจานสองใบ ในจานเป็นไข่ดาวกับขนมปังปิ้ง ไข่ทอดจนเกรียมไปหน่อย ส่วนขนมปังปิ้งกำลังพอดี
เขาสวมชุดอยู่บ้านสีเทาเข้ม ยังไม่ได้จัดทรงผม มีปอยผมสองสามเส้นปรกลงมาบนหน้าผาก ทำให้ดูเด็กกว่าปกติหลายปี
“คุณตื่นกี่โมงน่ะ?” จีอู๋พิงกรอบประตู
“หกโมง”
จีอู๋เหลือบมองนาฬิกาบนผนัง—เจ็ดโมงยี่สิบ เขาใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงทำอาหารเช้า ผลลัพธ์คือขนมปังปิ้งสองแผ่นกับไข่ดาวขอบเกรียมสองฟอง เธอไม่ได้พูดถึงเรื่องประสิทธิภาพ เดินเข้าไปกอดเขาจากด้านหลัง เอาแก้มแนบแผ่นหลัง กลิ่นหอมจากตัวเขาปะปนกันระหว่างน้ำยาซักผ้ากับไข่ดาว เป็นกลิ่นของบ้าน
“ที่รัก ปล่อยก่อน ไข่จะเย็นแล้ว”
“เย็นก็ยังกินได้”
เซียวฉีไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เธอสัมผัสได้ว่ามือของเขาวางทับลงบนหลังมือที่โอบเอวเขาอยู่
พวกเขากินอาหารเช้าที่โต๊ะ เซียวฉีจัดไข่ดาวกับขนมปังปิ้งใส่จาน แล้วรินนมสองแก้ว จีอู๋กัดขนมปังไปคำหนึ่ง กรอบดี แม้ไข่จะทอดเกรียมไปนิด แต่ไข่แดงยังเป็นยางมะตูม พอดีกับแบบที่เธอชอบ เธอมองเซียวฉีแวบหนึ่ง เขากำลังก้มหน้ากินส่วนของตัวเอง ท่าทางเรียบร้อยสุภาพ เธอนึกถึงครั้งแรกที่กินข้าวกับเขา ตอนนั้นเธอประหม่าจนแทบจับตะเกียบไม่อยู่ แต่ตอนนี้เธอมองเขากินข้าวได้อย่างสบายใจ รู้สึกมั่นคงเต็มหัวใจ