หลังจากนั้น จีอู๋กับเซียวฉีก็มีลูกสาวด้วยกันคนหนึ่ง
ลูกสาวเกิดในฤดูใบไม้ร่วง ช่วงที่ใบแปะก๊วยเปลี่ยนเป็นสีเหลือง จีอู๋เจ็บท้องอยู่ในห้องคลอดนานกว่าสิบชั่วโมง ส่วนเซียวฉีรอเธออยู่ข้างนอกนานกว่าสิบชั่วโมงเช่นกัน ตอนที่เขาได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องคลอด จีอู๋ก็เหนื่อยจนพูดไม่ออกแล้ว เขากุมมือเธอไว้ ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ
จีอู๋มองใบหน้าซีดขาวของเขา แล้วคิดว่าเธอต่างหากที่นอนอยู่บนเตียงคลอด ทำไมเขาถึงดูเจ็บปวดกว่าเธอเสียอีก ตอนลูกสาวคลอดออกมาก็ร้องเสียงดัง พยาบาลวางร่างเล็กจ้อยยับย่นไว้บนอกจีอู๋ เธอมองใบหน้าที่ละม้ายเซียวฉีอย่างยิ่ง แล้วน้ำตาก็ไหลไม่หยุด เซียวฉียืนอยู่ข้าง ๆ ขอบตาแดงก่ำ แต่ไม่ได้ร้องไห้ เขายื่นนิ้วไปแตะแก้มลูกเบา ๆ เด็กน้อยขมวดคิ้วแล้วร้องไห้ต่อ จีอู๋มองท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ของเขา พลางร้องไห้ไปหัวเราะไป
“เซียวฉี ลูกหน้าเหมือนคุณเลย”
“เหมือนคุณถึงจะสวย”
“นี่คุณกำลังชมว่าฉันสวยเหรอ?”
เซียวฉีไม่ตอบ สายตาจับจ้องอยู่บนใบหน้าเล็ก ๆ นั้นตลอด
ลูกสาวได้ชื่อว่าเซียวถง คำว่า ‘ถง’ เป็นชื่อที่จีอู๋ตั้ง เธอบอกว่าเด็กที่เกิดในฤดูใบไม้ร่วงควรมีคำที่เกี่ยวกับต้นไม้ในชื่อ เซียวฉีบอกว่าดีแล้ว วันครบเดือนของเซียวถง คนในทีมมาที่บ้านเพื่อเยี่ยมเด็ก จางหยางพาลูกสาวมาด้วย เด็กหญิงตัวน้อยเกาะขอบเตียงเด็ก มองเซียวถง ก่อนหันไปบอกจางหยางว่า “พ่อคะ น้องตัวเล็กจัง”
จางหยางตอบว่า “ตอนหนูก็ตัวเล็กแบบนี้เหมือนกัน”