ใต้อุโมงค์มืดสนิท หลี่ชิงลั่วกับอู๋กงกงผู้กำมือคู่ไฟไว้ได้คลานมาไกลแล้ว
หลี่ชิงลั่วแอบสงสัยยิ่งนัก ในเชวยเหนียวโลวแห่งนี้กลับซ่อนสถานที่เช่นนี้เอาไว้ และคนของจวนซู่อ๋องทราบได้อย่างไร
เบื้องหลังก็ไม่ปรากฏเสียงไล่ตาม หรือคนของเชวยเหนียวโลวกลับไม่รู้จักสถานที่ตรงนี้กันหรือ?
กระนั้น ระหว่างที่อู๋กงกงคลานไปเรื่อย ๆ เขากลับหายใจไม่ออกเสียกลางทาง
เขาหันตัวกลับนั่งลงด้วยหลังงอโค้ง ตบอกตบโต้
ในอุโมงค์อับและแคบคับขันเช่นนี้ แม้จะนั่งตัวตรงก็ยากยิ่ง หายใจจึงเป็นเรื่องลำบากเหลือเกิน
หลี่ชิงลั่วเงยหน้ามองรอบ ๆ ทันใดนั้นเธอก็พบว่าด้านหน้ามีช่องทางขึ้นสู่เบื้องบน
เธอผลักอู๋กงกงทันที อู๋กงกงจึงกำหนัดอกแล้วฝืนคลานต่อไป
ช่องออกของอุโมงค์ไม่สูงนัก ทั้งสองเพียงยืนปลายเท้าก็สามารถสัมผัสได้
อู๋กงกงดูเป็นผู้ชำนาญ คลำหาที่ปากอุโมงค์อย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะคลำพบศิลาที่สามารถขยับได้ในเวลาไม่นาน
เสียง 'ก๊อ' เบา ๆ ดังขึ้น อิฐเบื้องบนศีรษะก็ขยับได้แล้ว
หลี่ชิงลั่วแงะเปิดรูเพียงช่องเล็ก อู๋กงกงก็เอาศีรษะเข้าไปแนบแล้วสูดลมหายใจเข้าออกใหญ่
อกของหลี่ชิงลั่วที่อึดอัดไม่ต่างจากกันก็คลายลงตามไปด้วย
ทั้งสองกำลังตั้งใจจะออกไปดูให้ชัดว่าที่นี่คือที่ใด ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังเข้ามา
ทั้งคู่สบตากันชั่วขณะ แล้วรีบปิดช่องนั้นลงจนเหลือเพียงรูเล็ก ๆ ที่ภายนอกมองไม่เห็นเด็ดขาด
แท้จริงพวกเขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังอะไร หากแต่เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยยิ่งได้ดึงดูดพวกเขาไว้
"คนไร้ประโยชน์!"
ได้ยินเสียงนั้น หลี่ชิงลั่วขมิบตาแน่นทันที
ดูเหมือนจะเป็นฉินอวี้กงจู?
อู๋กงกงก็ได้ยินไม่ผิดเช่นกัน เขายกคิ้วขึ้น แล้วรีบเอาใบหูแนบเข้ากับรูอย่างตื่นเต้น
หลี่ชิงลั่ว: ...
ก็ได้ นางเองก็อยากฟังไม่ต่างกัน
ฉินอวี้กงจูกำลังโกรธกริ้วสุดขีด "ดูแลคนสองคนก็ไม่ได้ เปิ่นกงเลี้ยงพวกเจ้าไว้ทำอะไร!?"
"คนหนึ่งเป็นสตรีนางบ้านไร้สามัญสำนึกที่มีแต่วิชาหมัดม้วย อีกคนเป็นคนไร้ประโยชน์ คนสองคนเช่นนี้จะหนีไปได้ใต้สองตาชนทั้งปวงงั้นรึ!?"
อู๋กงกงมองหลี่ชิงลั่ว: สตรีนางบ้านไร้สามัญสำนึกที่มีแต่วิชาหมัดม้วย?
หลี่ชิงลั่วมองอู๋กงกง: คนไร้ประโยชน์?
ทั้งสองพร้อมกัน: ...