"ออกมา!"
เหล่าสาวใช้ทันทีชักดาบขึ้นพร้อมกัน แผ้วพรายรับมืออย่างเข้มขลัง
หลี่ชิงลั่วชูนิ้วทำท่า "ซื่อ" เงียบ ๆ จากนั้นร่วมกับอู๋กงกงปิดร่องสุดท้ายลงช้าที่สุด แล้วล็อกกลไกนั้นแน่นหนา
ยามนี้มิใช่เวลาที่จะเผชิญหน้ากันตรง ๆ ย่อมต้องรีบหนีไปให้พ้นก่อน
ทั้งสองก้มศีรษะโค้งตัว รีบรุดหลบจากสถานที่แห่งนี้
"เชอะ! กงจูฉินอวี้คนนี้ ไม่คิดว่าจะเป็นคนโฉดเข็ด ลึกลับและเจ้าเล่ห์ถึงเพียงนี้!"
"ปี ๆ มานางตามตื๊อฝ่าบาทของหนูไฉ ประจบประแจงฝ่าบาทไม่พอ แม้ฮ่องเต้องค์รองผู้ครองรัฐฉู่จะพระราชทานสมรสให้นาง นางก็ยังไม่เกรงใจ แสดงความเอ็นดูที่มีต่อฝ่าบาทอย่างเปิดเผย"
"ไม่คิดว่านางจะกินหม้อนี้เฝ้าหม้อโน้น ที่แท้กลับเป็นพวกเดียวกับองค์ไท่จื่อ!"
"หนูไฉนี่แหละที่แต่ก่อนเคยคิดว่านางเป็นสตรีผู้ตรงไปตรงมา สบายใจอิสระ ที่ไหนได้ แท้จริงแล้วกลับเป็นคนสองหน้า ใจคิดแผนการเสียทั้งดวงใจ!"
อู๋กงกงโมโหหนักหนา ลากแขนหลี่ชิงลั่ว "ไป หนูไฉจะพาเจ้าออกจากที่แห่งนี้ ไปยังที่ปลอดภัย!"
แต่หลี่ชิงลั่วดึงเขาไว้ ส่ายศีรษะ
นางออกปากเป็นภาษามือ "ข้าพึงต้องไปช่วยคนของข้า"
"ท่านทราบไหมว่า ศาลาชุนเยี่ยนแห่งนี้ขังคนไว้ที่ใด?"
อู๋กงกงเบ้หน้าเป็นทุกข์ "เอ่อ... แม้จะทราบ... แต่คนเหล่านั้น ก็ไม่จำเป็นต้องถูกขังที่ศาลาชุนเยี่ยนสักหน่อย!"
"หากเจ้าไว้ใจหนูไฉ หนูไฉจะพาเจ้าไปจวนซู่อ๋อง ให้ฝ่าบาทของหนูไฉช่วยตามหาคนให้จะเป็นไร?"
หลี่ชิงลั่วเชื่อว่าซู่อ๋องจะช่วยตามหาคนให้พบ
แต่นางไม่อาจรอช้า
เกรงว่าเมื่อรอได้ จะได้เห็นเพียงร่างไร้วิญญาณสองศพ
ฉู่เอ๋อร์กับแม่นมเติ้งคือผู้ติดตามนางมาตั้งแต่ยังอยู่ศาลาหงเฟิง หลังจากนางกลับชาติมาเกิด ผู้รู้ใจที่เดินมาถึงวันนี้ร่วมกับนาง
พวกนางรู้ความปรารถนาของนาง
คิดแทนความคิดของนาง
สละชีพเพื่อนาง
บัดนี้ทั้งสองต้องพัวพันเพราะตน นางจะเอาใจใส่หนีตายเพียงลำพัง ทิ้งยายหลานทั้งสองไว้เช่นนั้นได้อย่างไร?
หากรอไปพบซู่อ๋องก่อน แล้วรอให้องค์อ๋องส่งคนตามหาฉู่เอ๋อร์ทั้งสอง ย่อมเป็นการปลุกงูให้ตื่น
เมื่อนั้นพวกนางจะยังมีชีวิตรอดอีกหรือ?
อู๋กงกงเห็นนางไม่ขยับใจ จึงร้อนรนขึ้นมาบ้าง "คุณหนู โปรดอย่าหลงทางเสีย! ก็เพียงแต่..."