สาวใช้จึงเพิ่งสังเกตได้ว่านายหญิงไม่พอใจ
ตอบอย่างหวาดกลัวว่า "ใช่...มีเงาของคุณหนูอยู่บ้าง"
แต่หนอยังกล้าถามออกมาอีกหรือ?
พี่ชายโปรดปรานสาวใช้ปรนนิบัติที่มีหน้าน้องสาวตนเอง นี่มิใช่เรื่องน่าอับอายขายหน้าดอกหรือ?
สาวใช้ในใจอดดูถูกเหยียดหยามไม่ได้ แต่บนใบหน้ากลับไม่กล้าแสดงออกแม้แต่น้อย
หลี่ชิงจูโกรธมากจริง ๆ!
แต่นางโกรธที่หลี่เค่อชวานไม่รู้จักรักษาตัวให้บริสุทธิ์ผุดผ่อง!
ในสายตาเขา ไม่มีนางเหลืออยู่แล้วหรือไร?
ในใจเกิดความน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมาทันที ทั้งรู้สึกหึงหวงเป็นอย่างมาก
นางลุกขึ้นอย่างโกรธเคือง ตั้งใจจะไปที่เรือนหลานชางเพื่อดูให้เห็นกับตา
แต่เพิ่งก้าวเข้าไปในลานบ้าน ก็ถูกหลี่เค่อชวานส่งเสียงเรียกด้วยสีหน้าตื่นเต้นว่า "ซานหู! รีบมา รีบมาสิ!"
หลี่ชิงจูยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่กับที่ทันที
นางเอ่ยอย่างงงงวย "พี่ชาย...ข้า ข้าคือจูเอ๋อร์..."
หลี่ชิงจูน้ำตาไหลริน
นางกลับถูกพี่ชายจำผิดว่าเป็นคนอื่นถึงเพียงนี้?
ชั่วขณะนั้น ความอับอายขายหน้า ความหมิ่นหยาม ความโกรธแค้น ทุกอย่างหลั่งไหลเข้ามาในใจของหลี่ชิงจู
หลี่เค่อชวานสีหน้าเผยความเก้อเขินเล็กน้อย
"เป็นพี่ชายดูผิดไปเอง จูเอ๋อร์ ดึกดื่นขนาดนี้แล้วเจ้ามาทำไม?"
หลี่ชิงจูกลั้นโทสะไว้ แล้วย้อนถามว่า "แล้วพี่ชายเล่า? ได้ยินว่าพี่ชายกำลังหาสาวใช้ปรนนิบัติสุดที่รักของพี่อยู่? พี่ชายรักนางถึงเพียงนั้นเลยหรือ?"
ซานหูคนนั้น หากถูกนางจับตัวได้ จะต้องถลกหนังนางให้ขาด!
ดูสิว่านางยังจะใช้หน้านางมาหลงเสน่ห์พี่ชายได้อีกหรือไม่!
หลี่เค่อชวานกลับกล่าว "ก็แค่หญิงชั่วคนหนึ่ง พี่ชายเพียงไม่ยอมให้ใครหายตัวไปอย่างลึกลับต่อหน้าต่อตาข้าเท่านั้น มิได้มีความหมายอื่นใด"