“เฮ้ ยาข้าเพียงคิดก็รู้สึกสะใจนัก! เช่นนั้นข้าจึงไม่อยากพลาดโอกาสนี้”
หลี่ชิงลั่วกล่าว “แต่เจ้าอยู่ที่นี่ ย่อมอันตราย หากหลี่เค่อชวานคิดเอาอกเอาใจหลี่ชิงจู ใครจะรู้ เขาอาจฆ่าเจ้าเสียก็เป็นได้!”
หลี่ชิงลั่วนึกถึงเหมยเสวี่ย มิใช่ว่านางต้องจบชีวิตลงเพราะการยั่วยุและความหึงหวงของหลี่ชิงจูหรอกหรือ?
หลี่ชิงลั่วคิดจะใช้หลิวซุ่ยเอ๋อร์จริง แต่นางก็ยังไม่ถึงกับไร้ยางอายจนไม่แยแสชีวิตของหลิวซุ่ยเอ๋อร์
ทว่าหลิวซุ่ยเอ๋อร์กลับซาบซึ้งใจยิ่งนัก
“พี่หญิง ท่าน ท่านกำลังเป็นห่วงข้าหรือ?”
หลี่ชิงลั่วกล่าว “มิใช่”
หลิวซุ่ยเอ๋อร์โผเข้าไปใกล้ เอื้อมมือดึงชาย garment ของหลี่ชิงลั่วด้วยความระมัดระวัง “พี่หญิง! ครานี้ท่านประสบเหตุ ข้าห่วงจนมิอาจกินมิอาจนอนเลยจริงๆ! ส่วนหลี่ชิงจูนางนั้นจะเป็นตายร้ายดีเช่นไร ข้ามิได้แยแสแม้แต่น้อย!”
หลี่ชิงลั่วผลักมือของหลิวซุ่ยเอ๋อร์ออกอย่างแผ่วเบา
“พอเถิด จะไปหรือจะอยู่ เจ้าคิดให้ดีเอง หากเจ้าจากไปอย่างเงียบๆ ในยามนี้ หลี่เค่อชวานอาจคลุ้มคลั่งอยู่ครู่หนึ่ง หากเขาตามหาเจ้าได้ก็ยิ่งดี ใจของหลี่ชิงจูไม่แน่ว่าจะแค้นจนคลั่งก็เป็นได้ หากแต่เจ้าจะอยู่ต่อ จะต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นใด ข้ามิต้องพูดเจ้าก็ย่อมเข้าใจ”
ฉู่เอ๋อร์ที่อยู่ข้างกายรีบกล่าวขึ้น “คุณหนูหลิวรอง คุณหนูของเราไม่ได้ขู่ท่าน! ในเรือนของนายท่านแต่ก่อนมีสาวใช้คนหนึ่งชื่อเหมยเสวี่ย นางตั้งท้องนายท่านได้หลายเดือนแล้ว เพราะเพียงคำพูดไม่กี่คำของหลี่ชิงจู นางกับลูกในท้องก็ถูกนายท่านถีบจนตายทั้งคู่ เป็นสองชีวิตในร่างเดียว!”