เหล่าข้าราชการไม่ทันได้พักฟื้นจากการเดินทาง ก็รีบรุดเข้าวังไปเฝ้าองค์จักรพรรดิองค์ใหม่
ฝ่าบาททรงเตรียมรับพวกเขาไว้แต่แรกแล้ว
"ข้าราชการทั้งหลายทรงเหนื่อยยากแล้ว"
เมื่อได้รับคำโปรดปรานจากองค์จักรพรรดิ เหล่าข้าราชการที่เพิ่งผ่านการเดินทางไกลจากเรือและรถมาตลอดทาง จะมีความอัดอั้นในใจเหลืออยู่แห่งหนใด
ต่างพร้อมเพรียงกันซึ้งใจจนน้ำตานองพรั่ง
"ฝ่าบาท กระหม่อมทั้งหลายในที่สุดก็ได้เห็นพระองค์แล้ว……"
"กระหม่อมทั้งหลายคิดถึงพระองค์ยิ่งนัก……"
นำโดยจางถิงจิ่ว ต่างคารวะแล้วคลานเข้าไปกอดพระบาทขององค์จักรพรรดิร่ำไห้โศกเศร้า
เหล่าข้าราชการต้าเหลียงที่ยืนอยู่ข้างกายต่างแสดงสีหน้ารังเกียจขึ้นบนใบหน้าทั้งปวง
ชาวต้าฉู่นี่ กลั้นใจกลืนน้ำลายได้จริง ๆ นัก
ต่างหน้าด้านหนาได้ถึงเพียงนี้ จึงไม่น่าแปลกใจที่ฝ่าบาททรงโปรดปรานพวกมันนักหนา
ช่างไม่รู้จักอายเสียจริง เชอะ!
หลี่ชิงลั่วที่ได้ยินเหตุการณ์นี้จากภายในฮองคง ซึ่งกำลังจิบชาอยู่นั้น แทบจะพ่นน้ำชาออกมา
"เป็นเรื่องจริงหรือ?"
"จางถิงจิ่วบัดนี้ยังเป็นอัครมหาเสนาบดีอยู่เลย ที่เขาทำได้ถึงเพียงนี้ ยอมลดทอนศักดิ์ศรีของตนเองลงได้ ไม่น่าแปลกที่เขาจะได้เลื่อนยศร่ำรวย"
แม่ชีเจิ้นเอ่ยว่า "ก็เป็นอย่างนั้นแหละพ่ะย่ะค่ะ แต่ข้าราชการที่ได้รับเลือกให้คงอยู่และย้ายมายังจินหลิงเหล่านี้ นอกจากผู้ที่ซื่อสัตย์จริงเพื่อราษฎรแล้ว ยังมีสักกี่คนที่ไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์?"
"เพื่อแย่งความโปรดปรานต่อหน้าฝ่าบาทของเรา ต่อจากนี้ไม่รู้ว่าเหล่าข้าราชการต้าฉู่จะก่อเรื่องใหม่ ๆ อะไรขึ้นมาอีก"
หลี่ชิงลั่วยิ้มแล้วส่ายหน้า
"ดูท่าฝ่าบาทวันนี้คงไม่ว่างจะออกวังไปกับเปิ่นกงแล้ว"
หลี่ชิงลั่วลุกขึ้นไปเปลี่ยนเครื่องทรงชุดสามัญ
เพิ่งออกมาได้ก็เห็นฉู่เอ๋อร์นำฟางฟางเข้ามา
"แม่นาง ทูลกระหม่อมเสด็จมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ" — ไม่สิ "ฮองเฮา ทูลกระหม่อมมาแล้วเพคะ"
ฟางฟางส่ายมือเล็ก ๆ วิ่งเข้าหาหลี่ชิงลั่ว "ฮองเฮา!"
หลี่ชิงลั่วรีบรับทูลกระหม่อมน้อยที่ทรงแต่งกายหนาครึ้มกลมกล่อมเอาไว้ ดวงตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู
"ไปเฝ้าน้องชายแล้วหรือ?"
ฟางฟางส่ายศีรษะเล็ก ๆ ไม่หยุด "ฮองเฮา น้องชายน่ารัก"
เมื่อสี่เดือนก่อน ฉู่เอ๋อร์ได้ให้กำเนิดบุตรชายอ้วนท้วน