ธนูนั้นพุ่งเข้าเฉียบร่างของท่านชายผู้นั้นเข้ากลางอก แม่นยำจนคนทั้งใบต้องตื่นตะลึง
ใครกัน?
ฝีมือยิงธนูปานนี้ วิเศษเหลือเกิน!
และผู้ที่ลั่นธนูออกไปนั้น คือสตรีที่หลี่ชิงลั่วไม่คิดมาก่อนเลย — ซูเมี่ยวอวี่
"คือท่านหญิงชายาอดีตไท่จื่อ!"
"นางกลับมาได้อย่างไร?"
ซูเมี่ยวอวี่โบกหัวให้หลี่ชิงลั่วอย่างไกลโพ้น
นับแต่อดีตไท่จื่อ ตวนหรงอิ้น ก่อกบฏและจบชีวิตลง ตระกูลซู มารดาฝ่ายของท่านหญิงชายา ก็หายสาบสูญจากเมืองจินหลิงภายในชั่วข้ามคืน
แล้วบัดนี้ ตระกูลซูล่ะ กลับมาอีกครา?
พวกเขาจากไปได้อย่างไร?
แล้วกลับมาอีกได้อย่างไร?
แต่ท่านหญิงชายาพอกลับมา ก็ยิงฆ่าท่านชายขุนนางสูงศักดิ์แห่งต้าฉู่กลางท้องถนน ไม่แน่จะต้องตกอยู่ในความผิดบาปกรรมหรือไม่?
ทว่าตระกูลซูก็เคยพัวพันคดีกับอดีตไท่จื่อมาแล้ว เรื่องนี้จะล้างมือให้ขาดก็คงยาก?
ขณะนั้นเอง กองทหารรักษาวังรุดขึ้นมาบนถนน
"ฝ่าบาทเสด็จแล้ว—"
ชาวเมืองที่เพิ่งลุกขึ้นยืน ต่างคุกเข่าลงกราบแทบเท้าทันที "ทรงพระเจริญ ทรงพระเจริญ ทรงพระเจริญ—"
แท้จริงทรงตั้งพระทัยจะเสด็จอย่างลับๆ ผลกลับบังเกิดเรื่องใหญ่โตเช่นนี้
ตวนหรงฉือทรงม้าตามมาทัน
เมื่อเห็นความโกลาหลตรงหน้า พระองค์ทอดพระเนตรไปยังคอกม้าของหลี่ชิงลั่วก่อน
"ฮองเฮาตกพระทัยไปหรือไม่?"
หลี่ชิงลั่วเปิดม่านรถเพียงมุมเดียวแล้วส่ายหน้า
ตวนหรงฉือจึงทรงหันไปมองผู้บัญชาการหวู่เหวย์ทันที "ท่านชายแห่งตระกูลฮอวหยางโหวไม่นอบน้อมต่อฮองเฮา กล้าประกาศคำหยาบช้า ละเลยกฎหมาย ถูกยิงสังหารกลางถนนแล้ว!"
"ให้อัญเชิญศพของมันไปวางไว้หน้าประตูตระกูลฮอวหยางโหว ให้ฮอวหยางโหวได้เห็นซะว่าเลี้ยงบุตรมาดีงามเพียงไหน!"
"ให้มันมาชดใช้ต่อเรากับฮองเฮาและแผ่นดิน หากไม่ จวนซุนหยางจะถูกลดบรรดาศักดิ์ลงเป็นสามัญ จงกลับไปม้วนตัวหนีไปอยู่หนานอานตลอดกาล!"
หวู่เหวย์รับพระราชโองการทันที "รับพระบรมราชโองการ!"
คนบนถนนต่างตื่นตระหนักเกรงกลัว หายใจแรงกว่านี้ก็ไม่กล้า
พระเจ้าแผ่นดินองค์ใหม่ตวนหรงฉือทรงนำคอกม้าของฮองเฮาด้วยพระองค์เอง เสด็จกลับสู่วังหลวง
เมื่อเกิดเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ วันนี้ก็คิดทำกิจใดไม่ได้อีกแล้ว
หลี่ชิงลั่วเสียดายอยู่ในใจ แต่ก็ยินดีเป็นยิ่งที่ได้เห็นซูเมี่ยวอวี่กลับมา