หยางชินอู๋นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ กว่าจะเอ่ยตอบ: "คุณหนูหลี่รู้หรือไม่ ว่าคืนนั้นเหล่าสาวใช้และขันทีที่ประจำอยู่หน้าโถงเจาฮวา บัดนี้ทีละคน ทีละคน แทบจะหายไปหมดสิ้นแล้ว?"
หลี่ชิงลั่วตกใจยิ่งนัก: "หายไปหมดสิ้นหมายความว่าอย่างไร? ถูกฆ่าตายหรือถูกย้ายออกจากโถงเจาฮวากันแน่?"
หยางชินอู๋: "ไม่กี่วันก่อน ข้าพบศพหญิงสาวในบ่อน้ำแห้งบ่อหนึ่ง"
"ผู้ตาย เป็นสาวใช้ที่เฝ้าอยู่ริมทะเลสาบในคืนวันนั้นของโถงเจาฮวาพอดี ชื่อสุยเซียง"
หลี่ชิงลั่วรอให้หยางชินอู๋เล่าต่อไป
ชายผู้นี้ก็มิได้ทำให้หลี่ชิงลั่วผิดหวัง กล่าวถึงร่องรอยที่ตนพบมาต่อ: "มิใช่เพียงเท่านั้น ภายในวังไม่นานมานี้ก็พบศพปริศนาหลายคดีด้วยกัน ดูผิวเผินเหมือนอุบัติเหตุ แต่ผู้ตายล้วนเป็นข้ารับใช้ที่เฝ้าเวรอยู่นอกโถงเจาฮวาในคืนนั้นทั้งสิ้น"
หลี่ชิงลั่ว: "บังเอิญถึงเพียงนี้เชียวหรือ? หรือว่ามีใครบางคนฆ่าปิดปากพวกเขา? จะเป็นใครกัน?"
หยางชินอู๋ส่ายศีรษะ
"เรื่องนี้ทำให้ข้าปวดหัวยิ่งนัก พระบัญชาเริ่มจับพิรุธได้แล้ว ยังสั่งให้ทหารองครักษ์เพิ่มการตระเวนตรวจตรา ห้ามมิให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีกเด็ดขาด"
หลี่ชิงลั่วประหลาดใจ: "ในเมื่อในวังตายคนมากมายเพียงนี้ เหตุใดซู่อ๋องแห่งศาลต้าหลี่จึงไม่เข้ามาสอบสวนในวังเล่า? ปล่อยให้ทหารองครักษ์เพียงตระเวนตรวจตราเท่านั้นหรือ?"
หยางชินอู๋จ้องหลี่ชิงลั่วด้วยสายตาแปลกประหลาด
"คุณหนูหลี่ไม่รู้หรือ? พระบัญชาไม่ทรงอนุญาตให้ซู่อ๋องเข้ามาสอบสวนคดีในวัง"
"แม้ซู่อ๋องจะดำรงตำแหน่งเจ้ากรมศาลต้าหลี่ และสามารถสอบสวนคดีทั้งหมดในใต้หล้าได้ก็ตาม แต่คดีในวัง ทั้งหมด มีเพียงกรมอาญาเท่านั้นที่รับคำสั่งสอบสวนได้ ศาลต้าหลี่มิอาจตรวจสอบซ้ำ"
หลี่ชิงลั่วไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ!
นางตกตะลึงในใจยิ่งนัก ยามนั้นหยางชินอู๋เอ่ยขึ้นอีกว่า: "แต่ว่าแปลกยิ่งนัก เรื่องครั้งนี้...พระบัญชากลับมิได้ทรงแจ้งให้กรมอาญาเข้ามาสอบสวนในวังด้วย ราวกับทรงเลือกที่จะเชื่อว่าข้ารับใช้เหล่านี้ตายจากอุบัติเหตุและความบังเอิญจริง ๆ"
หลี่ชิงลั่วคิดในใจ: หรือว่าจักรพรรดิเป็นคนลงมือเอง?