ขู่เหลียนเฉียวเอ่ย: "ที่แท้ก็เป็นซู่อ๋องเพคะ ถึงกับรู้จักแม้กระทั่งพิษหมีเล่อ ของหายากซึ่งคนทั้งโลกแทบไม่มีใครรู้จัก"
"แม้ข้าจะไม่รู้ว่าสิบสองนางเผยตายได้อย่างไร แต่หากพิษนี้ปรากฏขึ้นในเมืองจินหลิง... คงเกี่ยวข้องกับข้าจริงๆ"
"ข้าจำได้ว่า เมื่อไม่นานมานี้ ข้าได้มอบมันให้แก่สหายคนหนึ่ง..."
ซู่อ๋องเอ่ย: "สหายของเจ้า? ผู้นั้นเป็นใคร?"
ขู่เหลียนเฉียวตอบ: "ฉินอวี้กงจูเพคะ"
ชั่วพริบตา สายตาของเย็นเดียนและคนอื่นๆ ต่างพากันจ้องไปที่ซู่อ๋อง
แต่ซู่อ๋องสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีท่าทีโต้ตอบใดๆ
เย็นเดียนเห็นดังนั้น ก็รีบก้าวขึ้นหน้าแล้วซักไซ้ด้วยน้ำเสียงเข้มงวดต่อไป: "เจ้าเป็นหญิงพเนจร จะเป็นสหายที่มอบของให้แก่กันกับฉินอวี้กงจูได้อย่างไร? เจ้าคิดว่าพวกข้าโง่หรือ!?"
"อีกอย่าง คืนที่สิบสองนางเพ่ยตาย ฉินอวี้กงจูกำลังร่วมงานเลี้ยงกลางคืนในวังอยู่"
"หากเจ้าคิดจะกลั่นแกล้งฉินอวี้กงจูเรื่องนี้ ก็ถือว่าคิดผิดแล้ว!"
พูดจบ เย็นเดียนก็ก้าวขึ้นหน้าแล้วฟาดแส้อย่างแรงใส่ตัวขู่เหลียนเฉียว: "หญิงนักโทษหน้าด้าน! กล้าดีแค่ไหนถึงได้ใส่ร้ายองค์หญิง อยากให้ถูกกวาดล้างเก้าตระกูลหรือ?"
ขู่เหลียนเฉียวเจ็บปวดแล้วรีบร้องเสียงเบา: "ข้าไม่กล้าพูดจาเหลวไหลแน่นอน! แต่ข้าก็ไม่ได้พูดว่าฉินอวี้กงจูเป็นคนลงมือสังหารนางด้วยตัวเองสักหน่อย!"
"ข้ายอมทรยศฉินอวี้กงจูเพื่อชิงหยางจื่อแล้ว เรื่องที่พูดได้ข้าก็พูดหมดแล้ว ที่เหลือนี่ข้าไม่รู้อะไรจริงๆ..."
หลังจากหลี่ชิงลั่วออกมาจากคุก ก็ถูกจุ้ยหยู่ส่งขึ้นรถม้า
จุ้ยหยู่เอ่ย: "คุณหนู วันนี้องค์ชายของพวกเราไม่มีเวลาไปพบท่านอีก รอให้ท่านไปพบท่านเองทีหลัง ท่านมีอะไรจะถามก็ค่อยถามองค์ชายทีหลังก็ได้เจ้าค่ะ"
จุ้ยหยู่พูดพลางยิ้ม แล้วก็ส่งหลี่ชิงลั่วจากไป
หลี่ชิงลั่วเอ่ย: "ฝากรบกวนท่านหนุ่มน้อยจุ้ยหยู่ช่วยทูลถามไถ่องค์ชายแทนข้าด้วยนะเจ้าคะ"
นางรู้ดีว่า วันนี้ที่ได้ถูกพาเข้ามาเห็นเหตุการณ์ในคุกของศาลต้าหลี่เป็นพิเศษ ถือเป็นความเมตตากรุณาของซู่อ๋องแล้ว
นางย่อมไม่โง่เขลาถึงขั้นไล่ถามอะไรให้เกินเลย
และที่รู้ว่าคดีของหนานเจียมีความคืบหน้าอย่างมาก นางก็พอใจมากแล้ว