หลี่ชิงจูใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
น้ำตาคลอเบ้าอีกครั้งราวกับจะร่วงลงมาเพียงแค่หลับตาลง
"ขออวิ๋นอ๋องได้โปรดเถิด อย่างไรเสีย จวนหลี่ก็คือบ้านที่จูเอ๋อร์เคยเติบโตมาถึงสิบหกปี ถึงแม้ตอนนี้พวกเขาจะมีลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองแล้ว แต่บุญคุณในการเลี้ยงดูสิบหกปีนั้น... ขออวิ๋นอ๋องเห็นแก่จูเอ๋อร์ โปรดละเว้นความผิดครั้งใหญ่ของพี่ชายด้วยเถิด!"
อวิ๋นอ๋องเห็นนางมีทีท่าจะร่ำไห้ ดูอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงเช่นนี้ ก็อดถอนหายใจไม่ได้
"จูเอ๋อร์มีใจเมตตาเห็นอกเห็นใจเช่นนี้ จะให้ทำอย่างไรดีเล่า?"
"ช่างเถิด ข้าเองก็ไม่คิดจะทำลายถึงที่สุด แต่ว่าเรื่องนี้ช่างน่าสงสัยนัก เหตุใดหลี่เค่อชวานจึงจู่ๆ ก็มั่นใจได้ว่ามีเจ้าอยู่ในจวนนั้นเล่า?"
หลี่ชิงจูกัดริมฝีปากเบาๆ "จูเอ๋อร์ก็มิทราบ บางที... วันนั้นจูเอ๋อร์ไปล่องเรือ ถูกผู้ใดเห็นเข้า?"
นางถูกกักขังอยู่ในจวนนั้นหลายเดือน นั่นเป็นการออกนอกจวนเพียงครั้งเดียว ยังบังเอิญเจอเหตุการณ์วุ่นวายบนเรืองิ้วอีก
โชคดีที่ไม่เกิดเรื่องใหญ่โตอะไร
แต่บัดนี้ร่องรอยของนางเกือบจะถูกเปิดเผย คิดไปก็ยังรู้สึกเสียวสันหลัง
เสียดายก็แต่ขาของหลี่เค่อชวานที่ขาดไป...
ต่อไปนี้ เขาก็กลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปแล้วมิใช่หรือ?
จวนแม่ทัพนี้ ยังจะมีอนาคตอันใดอีกเล่า?
แท้จริงแล้วหลี่ชิงจูโกรธจนแทบจะขาดใจตาย
หากจวนแม่ทัพเสื่อมถอยลง ต่อไปนางอยากจะพึ่งพาตระกูลหลี่เพื่อมีที่ยืนในจวนอวิ๋นอ๋อง ก็คงไม่ใชเรื่องง่ายอีกต่อไป
หลี่เฉาจิ้งแม้จะยังคงรับราชการอยู่ แต่สุดท้ายเขาก็มีวันแก่เฒ่า!