ยายแก่ตระกูลชวียังหันไปมองฮูหยินผู้เฒ่าเผยด้วยสีหน้าไม่พอใจ
"ได้ยินว่านางกลับมาอยู่ที่จวนได้ก็พี่เลี้ยงสั่งสอนมาโดยตลอด?"
"ข้ารู้ว่านางขาดการอบรมมามาก กลับมาแล้วก็ได้พี่ตามใจ ขัดแย้งกับพี่ชายอยู่เรื่อย จนทำให้ชวานเอ๋อร์ต้องบาดเจ็บหลายครั้ง!"
"พี่ใหญ่ ข้าไม่ได้อยากพูดอะไร แต่นี่หลัวเอ๋อร์ใจดำเกินไป ไม่มีระเบียบวินัยเอาเสียเลย!"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยมองไปที่ยายแก่ตระกูลชวี
ลุงของนางชวีเป็นรองอัครเสนาบดีกระทรวงการคลัง แม้บิดาของนางชวีจะเป็นเพียงขุนนางฝ่ายบุ๋นขั้นสี่ แต่ทั้งตระกูลชวีในเมืองจินหลิงนี้ร่ำรวยและมีอำนาจมาก
ยายแก่ตระกูลชวีเป็นคนเอาแต่ใจมาแต่ไหนแต่ไร มาที่จวนแม่ทัพแห่งนี้ก็วางท่าเป็นใหญ่ มักเย่อหยิ่งจองหองมานานจนเป็นนิสัย
แต่นางลืมไปแล้ว
จวนแม่ทัพไม่ใช่จวนแม่ทัพเมื่อก่อนอีกต่อไป เผยซิ่วเจินที่ครั้งหนึ่งเคยสร้างชื่อก้องเมืองจินหลิง นางกลับมาแล้ว!
จวนแม่ทัพ ยังไม่ถึงเวลาที่ใครอื่นจะมาทำเป็นเจ้าของ!
ยามนี้ ฟังคำพูดของยายแก่ตระกูลชวี ฮูหยินผู้เฒ่าเผยนึกได้ว่านางเพิ่งช่วยจัดการธุระเล็กๆ น้อยๆ ที่หน้าลานให้เมื่อครู่ จึงอดกลั้นไว้ไม่ลงมือตบหน้าใคร
เพียงแต่เอ่ยเสียงเย็นชา "หลัวเอ๋อร์กลับมาแล้ว ข้าก็อบรมสั่งสอนนางมาโดยตลอดจริงๆ ท่านจะว่าข้าสั่งสอนนางไม่ดีงั้นหรือ?"
ยายแก่ตระกูลชวีจึงมีสีหน้าเก้อเขินขึ้นมาครู่หนึ่ง
"พี่ใหญ่ ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น เพียงแต่สถานการณ์ในบ้านวันนี้ไม่เหมือนเช่นเคย ยังไงนางก็ควรออกมาดูแลสักหน่อยมิใช่หรือ?"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผย "หลัวเอ๋อร์ขึ้นผื่นแดงตามตัว ได้ยินว่าสาวใช้ในเรือนของนางก็มีอาการผิดปกติเช่นกัน แม่ชีฉาง หากอีกสักครู่เจ้าป่วยขึ้นมา ก็ไม่ต้องกลัว คงเป็นเพราะติดมาเท่านั้นเอง"