หลี่ชิงลั่วรู้ดีว่าท่านย่าถามถึงเรื่องใด
นางจึงไม่ปิดบัง เอ่ยตอบตรง ๆ ว่า “ไม่ ข้าห้ามเสียใจกับการกระทำนี้”
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยเบิกตาขึ้นด้วยความโกรธ “โง่เขลาเหลือเกิน!! อย่างไรเสีย เขาก็เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของเจ้า! หลัวเอ๋อร์ เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังทำอะไรอยู่?”
หลี่ชิงลั่วเงยหน้าขึ้น สายตานิ่งสงบเผชิญหน้ากับความโกรธของท่านย่า
“ท่านย่า แต่เขาไม่เคยเห็นข้าเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเขามาก่อน เป็นเขาที่คิดฆ่าข้าหลายต่อหลายครั้ง ข้าเพียงแต่โชคดีที่เอาตัวรอดมาได้ทุกครั้ง ครั้งหน้า ไม่แน่ว่าอาจไม่โชคดีเช่นนี้อีก”
“ท่านย่า หลัวเอ๋อร์เคยสัญญากับท่านไว้ จะไว้ชีวิตเขา หลัวเอ๋อร์ก็ทำตามสัญญาแล้ว”
นางหมายความว่า ตอนแรกนางยอมปล่อยมือให้หลี่ชิงลั่วไปแก้แค้นหลี่เค่อชวาน แต่ตอนนี้กลับมาตำหนินางงั้นหรือ?
เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้นของนาง ฮูหยินผู้เฒ่าเผยก็รู้สึกเจ็บปวดใจเป็นอย่างยิ่ง
ในใจนางอดคิดไม่ได้ว่า ตัวเองที่รับนางกลับเข้าตระกูลหลี่ มันผิดไปแล้วหรือไร?
หลี่ชิงลั่วมองเห็นความผิดหวังในแววตาของท่านย่า ความสงบนิ่งในใจนางก็เจ็บแปลบขึ้นมาเล็กน้อย
ชะตากรรมของหลี่เค่อชวานในวันนี้ แท้จริงแล้วเป็นฝีมือการวางแผนของนางทีละขั้น ๆ
นางต้องการให้เขามีชีวิตที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย!
ต้องการให้เขาตกจากสรวงสวรรค์สู่หล่มโคลน ต้องการให้เขาทนทุกข์ทรมานกับการมีชีวิตอยู่ ต้องการให้เขากลายเป็นคนไร้ความสามารถ!
ในใจนาง ช่างรู้สึกสะใจยิ่งนัก
สองชาตินี้ นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกสะใจถึงเพียงนี้!
ดังนั้น หลี่ชิงลั่วจึงไม่รู้สึกเสียใจกับการกระทำนี้แม้แต่น้อย ยิ่งไม่กลัวผลที่จะตามมา
สิ่งเดียวที่นางลังเลคือ นางไม่อยากให้ท่านย่าคิดว่านางน่ากลัว ไม่อยากให้ท่านย่าผิดหวังในตัวนาง แล้วไม่เอานางอีกต่อไป!
เดิมทีนางคิดเพียงจะพึ่งพาฮูหยินผู้เฒ่าเผยเป็นที่พึ่งพิง แต่ตอนนี้โดยไม่รู้ตัว ความสัมพันธ์ระหว่างย่ากับหลานก็ก่อเกิดเป็นความผูกพันอันลึกซึ้งขึ้นมาจริง ๆ