เสียงครวญครางของเหมยเสวี่ยแผ่ซ่านไปทั่วเรือนหลานชาง
บาดแผลที่เอวของคุณหนูใหญ่นั้น ต่อให้มิใช่ฝีมือเหมยเสวี่ยกระทำ แต่นางก็ไม่เคยใยดีต่อชีวิตของเหมยเสวี่ยและเด็กในครรภ์แม้แต่น้อย คิดเพียงจะระบายความแค้นแทนน้องสาวที่อยู่ในดวงใจ
คืนนั้น...โลหิตของเหมยเสวี่ยก็ไหลไม่หยุด
คุณหนูรอง! หากพอมีหมอมาช่วยเหลือ เหมยเสวี่ยอาจยังมีชีวิตอยู่ แต่คืนนั้นบ่าววิงวอนขอหมอมาได้อย่างยากเย็น กลับถูกคุณหนูใหญ่แย่งตัวไปเสียกลางทาง...
เพียงเพราะนางบอกว่า รอยฟกช้ำขนาดเล็บมือที่เอวของนางเจ็บปวด
เหมยซวงหมอบลงกับพื้น น้ำตาไหลไม่ขาดสาย
เด็กในครรภ์ของเหมยเสวี่ย เงียบหายไปก่อน แล้วจึงเป็นเหมยเสวี่ย ที่เบิกตากว้าง ตายในอ้อมกอดของบ่าว
ภายหลัง คุณชายใหญ่ก็มาดูอยู่ครั้งหนึ่ง แต่เพียงเอ่ยว่าไร้ประโยชน์ก็จากไป
หลี่ชิงจูแสร้งสะอื้นสองสามครั้ง บอกว่านางมิได้คาดคิดว่าจะเป็นเช่นนี้ หากรู้ล่วงหน้า ก็คงไม่ไปฟ้องคุณชายใหญ่ให้ทราบ...ท่านดูเถิด นางช่างน่ารังเกียจและโหดเหี้ยมเพียงใด
กลอุบายทั้งหลายล้วนเป็นฝีมือนาง เราชาวเรือนหลานชางต่างมองออกกันหมด เพียงแต่คุณชายใหญ่เท่านั้นที่มองไม่เห็น
ภายหลัง คนในเรือนหลานชางของเรา ต่างถูกนางใช้ข้ออ้างต่างๆ ขายทิ้ง หรือไม่ก็ส่งไปที่อื่น สุดท้ายแล้ว บ่าวไพร่ที่เคยสนิทกับเหมยเสวี่ย ล้วนไม่มีจุดจบที่ดี