หลี่เค่อชวานโกรธจัด เตะบ่าวรับใช้คนหนึ่งล้มคว่ำลงกับพื้น
“เจ้าสู้แม่นางและบ่าวรับใช้ข้างกายนางไม่ได้เลยหรือ? แล้วยังจะอยู่ข้างข้าทำไม? เจ้าสารเลว!”
บ่าวผู้นั้นหน้าซีดเผือด รีบคลานขึ้นมาคุกเข่ากราบลงกับพื้นทันที
“คุณชายใหญ่โปรดอภัย! ข้าน้อยจะทุ่มเทสุดกำลังยิ่งกว่าเดิม!”
หลี่เค่อชวานขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด: “นางมีความเคลื่อนไหวใดก็ต้องรีบรายงานทันที! ไป!”
บ่าวผู้นั้นกลิ้งไปกลิ้งมาออกจากห้องหนังสือ รู้สึกเหมือนได้เอาชีวิตรอดมาได้
หลี่เค่อชวานนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าหม่นหมอง
เขารู้สึกได้ว่าเรื่องนี้ผิดปกติ
แม่นางผู้นั้นออกแต่เช้ากลับค่ำ ดูยุ่งวุ่นวายยิ่งนัก
นางกำลังจัดการเรื่องอะไรให้หลี่ชิงลั่วกันแน่?
ในเมื่อพวกบ่าวรับใช้ที่ไร้ประโยชน์เหล่านี้สืบอะไรไม่ได้เลย เช่นนั้นเขาก็จะไปเผชิญหน้ากับนางเอง
ยังไงก็ต้องรู้ให้ได้ว่าหลี่ชิงลั่วนางคิดจะเล่นตลกอะไร!
แม่นมเติ้งจัดการเรื่องได้รวดเร็วยิ่งนัก ผ่านไปเพียงสามวัน นางก็มาบอกหลี่ชิงลั่ว: “คุณหนู หยางชินอู๋ผู้นั้นพอรู้ว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับน้องสาวของเขา ไม่ว่าร้ายดีก็กล้ามา บ่าวจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว คุณหนูเพียงเตรียมตัวออกเดินทางเมื่อถึงเวลาเท่านั้น”
ที่เจ๋งชื่อทัง เมื่อได้ยินว่าหลี่ชิงลั่วจะออกไปข้างนอก ฮูหยินผู้เฒ่าเผยก็ตอบตกลงอย่างง่ายดาย
นางรู้ว่าหลี่ชิงลั่วจะทำอะไร เพราะทุก ๆ สองสามวันนางก็จะเรียกแม่นมเติ้งมาถามไถ่
เพียงแต่นางก็อดสงสัยในใจไม่ได้ว่าหลัวเอ๋อร์รู้เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไรกันแน่?
สาวใช้ที่ไม่มีใครเอ่ยถึงอย่างเหมยเสวี่ย และนายกองร้อยนามสกุลหยางในกองทหารรักษาพระองค์