หลี่ชิงลั่วกำลังดื่มน้ำเช็ดเหงื่อ พอได้ยินคำพูดนั้นก็ไม่แสดงท่าทีใดๆ ออกมา: "ลำบากแม่นมต้องพานางไปรอที่ห้องของฉู่เอ๋อร์ก่อน ข้าจะไปเองหลังจากเลิกเรียนกับอาจารย์แล้ว"
เห็นนางใจเย็นได้ถึงเพียงนี้ ครูฝึกวิชากังฟูของนาง เฉินเหอ ก็พยักหน้าอย่างพอใจ
"มา ฝึกอีกครั้งหนึ่ง!"
เฉินเหอปีนี้ก็อายุเพียงยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดเท่านั้น วิชากังฟูไม่อาจกล่าวได้ว่าสูงส่งเทียมฟ้า แต่ในหมู่สตรีทั้งเมืองจินหลิงนั้น นับว่าเป็นหนึ่งในสองอย่างแน่นอน
และหากไม่ใช่เพราะท่านยายออกหน้าเอง ด้วยสถานะที่นางเป็นน้องสาวแท้ๆ ของนายทหารรักษาพระองค์ในตอนนี้ ก็คงไม่ยอมมาเป็นครูฝึกให้ใครง่ายๆ อย่างแน่นอน
แต่พอเห็นศิษย์คนนี้มีพรสวรรค์ขนาดนี้แล้ว นางก็ยังรู้สึกพอใจอยู่ไม่น้อย
"เอาละ วันนี้พอแค่นี้ก่อน หลัวเอ๋อร์ พรุ่งนี้ยังคงตื่นเหมาฉินเหมือนเดิม ตั้งท่าม้าซักครึ่งชั่วยามก่อน แล้วฝึกหมัดและยิงธนูด้วยตัวเอง เข้าใจหรือไม่?"
หลี่ชิงลั่วประสานมือคารวะ: "เจ้าค่ะ อาจารย์!"
ส่งเฉินเหอลงไปพักผ่อนแล้ว หลี่ชิงลั่วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าที่สบายตัวก่อน แล้วจึงไปที่ห้องของฉู่เอ๋อร์
มีสตรีคนหนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ดูอายุก็เพียงสิบเจ็ดสิบแปดปี
ตั้งแต่หลี่ชิงลั่วเดินเข้ามา นางก็ก้มหน้านิ่งตลอด ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง ดูท่าทางหวาดกลัวยิ่งนัก
หลี่ชิงลั่วนั่งลงแล้วสั่งให้นางเงยหน้าขึ้น
แต่นางกลับพูดว่า "บ่าว...บ่าวไม่กล้า..."
แม่นมเติ้งวาดมือเปรียบเทียบที่ใบหน้า "คุณหนู บนหน้านางมีรอยแผลเป็น พอจะกลัวว่าทำให้คุณหนูตกใจ"
หลี่ชิงลั่ว: "อะไรที่ข้ายังไม่เคยเห็นเล่า? เจ้าเงยหน้าขึ้นมาเถิด"