ตวนหรงฉือสีหน้าหม่นลง ตามนางเข้าไปในห้อง
"ค้น!"
พัวเฟิง จุ้ยหยู่ และชวยเล่อ เย็นเดียนที่ตามเข้ามาทีหลัง ต่างรีบลงมือค้นหาทันที
"ทุกคน หาทางลับ——"
บนหลังคา นอกลาน ทหารและเจ้าหน้าที่แทบทุกนายต่างพากันค้นหาทั่วทุกห้อง
ไม่นาน ก็มีคนพบทางเข้าของกลไก!
เพียงแค่แตะต้อง มุมกำแพงในแต่ละห้องก็จะแยกออกเป็นช่องใหญ่โดยอัตโนมัติ
ใต้ช่องนั้นเป็นอุโมงค์มืดมิด
ตวนหรงฉือเดินเข้ามาจ้องมองเบื้องล่าง: "ลง——"
พัวเฟิงและคนอื่นๆ กระโดดลงนำหน้าตีหน้า ส่วนตวนหรงฉือตามติดมา
หลี่ชิงลั่วเดินไปที่ปากทางเข้า ไม่ลังเลแม้แต่น้อย หันหลังจะปีนลงไปเอง
ตวนหรงฉือเห็นท่าทางนางจากเบื้องล่าง จึงเอ่ยปาก: "กระโดดลงมา!"
หลี่ชิงลั่วได้ยินดังนั้นแทบไม่ลังเล คลายมือทั้งสองและขาทั้งสอง กระโดดตัวลงไป
ตวนหรงฉือยื่นมือรับอย่างรวดเร็ว โอบนางไว้ หลี่ชิงลั่วจึงลงสู่พื้นอย่างมั่นคง
นางเงยหน้ามองดูความสูงจึงรู้ว่า หากปีนลงมาเองนั้น ลงมาไม่ถึงแน่นอน
นางหันไปขอบคุณซู่อ๋องอีกครั้ง: "ขอบคุณฝ่าบาทที่ยื่นมือช่วยเหลือ!"
ตวนหรงฉือจ้องมองนาง คิดในใจ: นางมิใช่สตรีทั่วไปเสียแล้ว เมื่อตกอยู่ในอันตรายกลับสุขุมเยือกเย็นเสมอ และใจกล้าถึงขั้นที่เรียกได้ว่าบุ่มบ่าม!
"ย่อมมีเวลาที่เจ้าต้องตอบแทน"
เขาทิ้งคำพูดนี้ไว้อย่างแผ่วเบา แล้วเดินเข้าไปในความมืด
หลี่ชิงลั่วมองเงาร่างหลายคนเบื้องหน้า สูดหายใจลึก กัดฟันตามไป
พัวเฟิงนำทัพหน้า เปิดไฟฉุยออกแล้ว แสงสลัวส่องสว่างในอุโมงค์
ไม่นาน ทุกคนก็มาชุมนุมกันที่ทางแยกแห่งหนึ่ง ตรงหน้าทางแยกนั้นเป็นทางรวม ซึ่งถูกก้อนหินขนาดใหญ่ที่พังทลายปิดกั้นเส้นทางไว้สิ้นเชิง