หลี่ชิงจูได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ
นางคอแข็งหันไปมองหญิงสาวที่ถูกแขวนอยู่อีกด้านอย่างไม่อยากเชื่อ ในที่สุดก็เข้าใจขึ้นมาทันที!
ที่แท้……ก็คือนาง!!?
นางคือลิวเฉ่าเอ๋อร์สินะ!?
ไม่ ที่เป็นไปได้อย่างไร?
ไม่ใช่บอกว่านางดำซูบผอม หน้าตาธรรมดาไม่ได้เด่นอะไรหรือ?
จะเป็นไปได้อย่างไรถึงงดงามเพียงนี้!?
หลี่ชิงจูแทบจะกรีดร้องออกมา: “เป็นเจ้าได้อย่างไร!?”
หลายวันมานี้ หลี่ชิงจูใช้ชีวิตอย่างหมูอย่างหมาไร้ศักดิ์ศรี อดทนต่อความอัปยศอดสู ส่วนหลี่ชิงลั่วนั้นกลับเป็นอีกภาพหนึ่งโดยสิ้นเชิง!
นางได้เห็นท่าทางที่น่าอับอายต่ำต้อยทั้งหมดของนาง หากกลับไปที่จินหลิง……ต่อหน้านาง นางจะยังมีหน้ามีตาไหนอีก?
หลี่ชิงลั่วมองไปที่หลี่ชิงจูเช่นกัน เอ่ยปากแนะนำตัวเองกับนางอย่างแท้จริง
“ใช่ ข้าคือลูกสาวแท้ๆ ของตระกูลหลี่ที่ถูกยายของเจ้าแลกตัวกับเจ้าเมื่อปีนั้น หลี่ชิงลั่ว เป็นเช่นไร ทำให้เจ้านางผิดหวังหรือไม่ จูเอ๋อร์พี่ใหญ่?”
หลี่ชิงลั่วมองไปที่หลี่ชิงจูในมุมที่นางชวีมองไม่เห็น แล้วค่อยๆ ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ในชั่วขณะนั้น หลี่ชิงจูรู้สึกเพียงตาดำมืดไปหมด รู้สึกว่าตนเองคงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ไหวจริงๆ
เดี๋ยว……เดี๋ยวก่อน!
คนของสำนักบัวขาวพวกนั้นบอกว่า……ให้รอดได้เพียงคนเดียว?
หลี่ชิงจูรีบทำน้ำตาคลอเบ้า มองไปทางนางชวี ส่งเสียงร้องเรียกอย่างเจ็บปวดสุดหัวใจ: “แม่จ๋าช่วยข้าด้วย แม่——”
นางชวี: “จูเอ๋อร์!!”
นางชวีมองลูกสาวบุญธรรมด้วยความยากลำบากใจ แล้วหันไปมองเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเอง
จูเอ๋อร์ดูโกลาหลยับเยินยิ่งนัก