มาพร้อมกับขันทีจีคราวนี้ ยังมีแม่ชีผู้มีกำลังกายแข็งแกร่งอีกสองคน และองครักษ์พกระบี่อีกสี่คน
ท่าทีของพวกเขาเหมือนจะบอกว่า หากหลี่ชิงลั่วมีเจตนาขัดขืนแม้เพียงน้อย พวกเขาย่อมลงมือทันที แม้ต้องผูกมัดนางไปด้วย ก็ต้องพานางไปถึงพระตำหนักเฉียนหยวน
หลี่ชิงลั่วย่อมไม่บ้าคลั่งถึงกับขัดขืนด้วยอารมณ์
นางพยักหน้าให้แม่นมเจิ้งที่ยืนอยู่เบื้องข้าง
แล้วจึงพาซี่ชิวเดินตามขันทีจีและพวกเขาออกไปภายนอก
องค์หญิงองค์ที่เจ็ดได้ยินเสียงจึงเร่งรุดมา
"ขันที!"
"เกิดอะไรขึ้นเช่นนี้?"
"หากมีเรื่องใด ฝ่าบาทพระบิดาไม่อาจทรงรับสั่งในวันพรุ่งนี้หรือ?"
"หนานกงเหนียงจื่อก็เป็นแต่สตรีธรรมดา หากถูกเรียกเข้าเฝ้าที่พระตำหนักเฉียนหยวนกลางดึกดื่นเช่นนี้ ความบริสุทธิ์ของนางย่อมได้รับความเสียหาย"
"ไม่เช่นนั้น ให้เปิ่นกงเดินทางไปด้วยกับนางสักเที่ยวเถอะ?"
ขันทีจีมองไปทางหลี่ชิงลั่วด้วยท่าทีลำบากใจ
หลี่ชิงลั่ว: ?
นางจะไปห้ามองค์หญิงได้อย่างไร?
ยิ่งกว่านั้น แม้แต่องค์หญิงยังคิดถึงเรื่องนี้ได้ ขันทีผู้เป็นหัวหน้าอย่างเขากลับคิดไม่ถึง!?
ชัดแจ้งว่าต้องการเหยียบย่ำชื่อเสียงของสตรีอย่างนางโดยไม่แคร์!
ฮ่องเต้คุดทะลาน!
หลี่ชิงลั่วจ้องขันทีจีหนึ่งคราด้วยสายตาเย็นเยียบ
มองจนขันทีจีขนลุกไปทั้งกระดูกสันหลัง
แต่ที่องค์หญิงเจ็ดยอมออกมาถึงที่นี่เพื่อนางแม้จะดึกดื่นเช่นนี้ กลับเป็นสิ่งที่หลี่ชิงลั่วคาดไม่ถึงเลยทีเดียว
ขันทีจีเหงื่อเย็นซึมทั่วทั้งตัว ในใจก็ยังเกรงกลัวหลี่อู่อยู่ไม่น้อย
จึงตอบรับในที่สุด "ถ้าองค์หญิงไม่เห็นเป็นเรื่องยุ่งยาก ก็เสด็จไปด้วยกันกับหนูไฉและท่านหญิงใหญ่แห่งจวนแม่ทัพสักเที่ยวเถอะพ่ะย่ะค่ะ"
"อ๊ะ รอก่อน!"
"ขอท่านหญิงใหญ่แห่งจวนแม่ทัพถอดอาวุธที่ติดตัวมาทั้งหมด เก็บไว้ ณ ที่แห่งนี้ด้วย"
หลี่ชิงลั่วชี้ไปที่หน้าไม้ข้อมือบนขอบหน้าต่าง "เจ้าหมายถึงสิ่งเหล่านี้หรือ?"
"ขันทีจี้ ไม่มีใครใส่สิ่งเหล่านี้ไปนอนหรอก"
พระตำหนักเฉียนหยวน
"ฝ่าบาท ท่านหญิงหนานกงมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
แต่เบื้องหลังประตูที่ปิดสนิทกลับเงียบงันไร้เสียงใด ๆ
"ฝ่าบาท?"
ขันทีจีเรียกอีกครา
ภายในห้องดังเสียงตวาดลั่นขึ้นทันที "ให้เข้ามา!"