พอคำพูดนี้ออกมา นางชวีก็เซถลาไปอีกครั้งอย่างหนักหน่วง!
"หากนางรู้ตั้งแต่แรก แต่กลับปิดบังพวกเรามาหลายปี... นางรู้ดีว่าหลัวเอ๋อร์ต่างหากที่เป็นลูกสาวของเรา และยังไปทนทุกข์แทนนางในบ้านที่แท้จริงของนางเอง แต่นางกลับไม่เคยบอกกล่าวสักคำ..."
"ตอนนั้น นางเพิ่งอายุสิบเอ็ดปีเท่านั้น!"
"ยังไม่พอ นางยังวางแผนจุดไฟเผาตัวเองแกล้งตาย เพียงเพื่อจะหนีการหมั้นหมายกับสามหนุ่มแห่งจวนจงอี้โหว ใช่เพียงเพื่อปีนขึ้นที่สูง ไปเป็นอนุภรรยาของอวิ๋นอ๋องเท่านั้นหรือ?"
"จิตใจนางช่างโหดเหี้ยมและโง่เขลายิ่งนัก ที่น่าขันก็คือ พวกเราไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิด! ถูกนางหลอกซ้ำมาหลายปี สุดท้ายกลับต้องมาทำร้ายหลัวเอ๋อร์เพราะนาง..."
นางชวียิ่งคิดก็ยิ่งเศร้าโศก ใช้มือปิดหน้าแล้วร้องไห้ออกมาต่อหน้าธารกำนัลไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป
หลี่เค่อชวานก็ไร้ซึ่งสีเลือดบนใบหน้า ซีดขาวราวกับคนตาย
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่กล้าแม้แต่จะชำเลืองตามองไปทางหลี่ชิงลั่ว
หลี่เฉาจิ้งพูดว่า: "หญิงผู้นี้โหดเหี้ยม เก็บไว้ไม่ได้อีกแล้ว!"
พูดจบ เขาก็จะหันหลังไปจัดการหลี่ชิงจูทันที
หลี่เค่อชวานขยับกายเล็กน้อย แต่ก็อดกลั้นไว้ได้เอง
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยตวาดด้วยความโกรธ: "ทำเรื่องโง่เขลาอะไรกัน!? หากเจ้าคิดเอาเองอีก วันนี้ข้าจะทิ้งเรื่องนี้ให้เจ้า แล้วไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องใดในบ้านอีกเลย!"
"เจ้าคิดดีแล้วหรือ?"
หลี่เฉาจิ้ง: "ท่านแม่! หญิงผู้นี้โหดเหี้ยม ทำร้ายพวกเราทั้งครอบครัวถึงเพียงนี้ จะเก็บนางไว้เป็นภัยต่อไปอีกไม่ได้เด็ดขาด!"