อีกทั้ง ถึงแม้เมื่อก่อนจะทำผิดต่อนาง แต่ภายหลังค่อยชดใช้ก็มิใช่หรือ?
นางกลับดีแต่ทำตามอำเภอใจ รู้ทั้งรู้ว่าตอนนี้จวนแม่ทัพตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ยังบังอาจไปทำลายการหมั้นหมายกับจวนจงอี้โหวอีก!
หลังจากเรื่องของจูเอ๋อร์ คงทำให้การหมั้นหมายครั้งนี้ไร้ความหวังยิ่งขึ้นไปอีก...
หลี่เฉาจิ้ง: "ท่านแม่ เรื่องของหลัวเอ๋อร์ พวกเราไว้คุยกันทีหลังเถิด วันนี้ขอพูดเรื่อง..."
"ข้าจะพูดจะทำอย่างไร ถึงต้องให้เจ้ามาจัดแจงด้วย?"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยว่ากล่าวเสียยับเยิน ทำให้หลี่เฉาจิ้งหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยเห็นท่าทางเช่นนั้น ก็ส่งเสียง "ฮึ" อย่างดูถูก: "ข้าก็ไม่ได้หวังให้เจ้าปรับปรุงตัวเป็นคนดีได้ เพียงแต่เจ้า... หลี่เค่อชวาน!"
"เจ้ารู้แต่ร้องไห้คร่ำครวญ! พอเวลาจะใช้เล่ห์เหลี่ยมกลับโง่เขลาเสียเหลือเกิน! มีแม่บ้านเช่นเจ้าถือเป็นความโชคร้ายที่สุดของจวนแม่ทัพ!"
นางชวีถูกว่ากล่าวเช่นกัน จึงยืนอยู่ข้างหลี่เฉาจิ้ง แม้แต่จะเงยหน้าก็ไม่กล้า
ส่วนหลี่เค่อชวาน ฮูหยินผู้เฒ่าเผยแม้แต่จะมองก็ไม่ยอมมอง
คนที่เป็นพี่ชายเช่นนี้ ไม่มีคุณสมบัติเป็นคนเลย พูดถึงเขายิ่งทำให้หมดอารมณ์!
คนเรือนรองเรือนสามต่างพากันดูสนุก ยิ่งเห็นหลี่เฉาจิ้งบุตรชายคนโตเรือนใหญ่ซึ่งเป็นถึงหัวหน้าตระกูลถูกว่าเป็นเช่นนี้ ยิ่งพากันดีใจในความหายนะของผู้อื่น
แต่ไม่ทันไร ฮูหยินผู้เฒ่าเผยก็เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน: "นำตัวขึ้นมา!"
ท่านป้าต่งซึ่งก้มหน้าหดคอซ่อนตัวอยู่ในฝูงชนตลอดมา ถูกคนจับตัวขึ้นมาข้างหน้า