หลี่อวิ๋นฉู่เอ่ยปากเพียงไม่กี่คำ ทุกคนก็พากันตกใจสุดขีด!
ทำไมเสียงของนางกลายเป็นเช่นนี้ไปได้?
เหมือนกับเสียงของหลี่ชิงจูเมื่อครู่ แหบพร่าแตกพร่า ฟังไม่ออกว่าเป็นหญิงหรือชาย!
เห็นได้ชัดว่า ต้องเคยได้รับบาดเจ็บจนไม่สามารถหายเป็นปกติได้อีก!
หลี่อวิ๋นฉู่ยังคงร่ำไห้ต่อไป: "พี่น้องเราสี่คนก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของจวนแม่ทัพ ข้าก็เป็นบุตรสาวของท่านพ่อ เหตุใดหลังจากท่านพ่อสิ้น บุรุษเพียงหนึ่งประโยค ก็สามารถขับไล่พวกเราออกไปได้หมด!?"
"วันที่พวกเราอยู่ในคฤหาสน์นอกเมือง ช่างทุกข์ทรมานยิ่งนัก!"
"ต้องทำงานหนัก ข้าวก็กินไม่อิ่ม พี่ชายข้าเรียนหนังสือเก่งเพียงใด แต่กลับเรียนต่อไปไม่ได้!"
"พี่ใหญ่! ท่านรู้หรือไม่ว่า บุตรชายคนโตที่ขาขาดของท่าน ไปคล้ายใครกันแน่?"
"เขาคล้ายกับท่าน ไร้ซึ่งความรักใคร่ เห็นแก่ตัว ยะโสโอหัง และโหดร้ายทารุณ!"
"พวกเราอย่าได้กล่าวโทษกันเลย! ยามนั้นเพื่อให้มีชีวิตรอด ข้าซึ่งเป็นหญิงที่ถูกสามีหย่า ต้องกลับเข้าบ้าน พี่สะใภ้และน้องสะใภ้ต่างไม่ยอมรับข้า ข้าจะไม่คิดหาทางเอาตัวรอดได้อย่างไร?"
"เช่นนั้นข้าจึงวางแผนเรื่องร้ายนั้นขึ้นมา"
"พวกท่านมิใช่สงสัยหรือว่าทำไมข้าถึงยังมีชีวิตอยู่? เพราะคนกลุ่มนั้นยามนั้น เป็นคนที่ข้าจ้างมาเอง!"
ท่านป้าต่งตะโกนเสียงดัง: "อวิ๋นฉู่เอ๋ย! อย่า อย่าพูด... อย่าพูดอีกเลย!"
แต่หลี่อวิ๋นฉู่กลับไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับ พูดต่อไปเรื่อย ๆ ว่า: "ข้าจะพูด! ความลับเหล่านี้อัดอั้นอยู่ในใจข้ามานาน จนแทบจะบ้าไปแล้ว!"
"เป็นข้าที่หาคนโจรปล้นมา ตั้งใจจะให้พวกมันแปดเปื้อนร่างกายของนางชวี เพื่อจะได้จับปมของนางไว้ แล้วข้าก็จะมีทรัพย์สมบัติไม่รู้จบ ชั่วชีวิตนี้ใช้ไม่หมด..."