เหมยซวงเช็ดน้ำตาแล้วเอ่ยว่า "บนไหล่ของเหมยเสวี่ยมีปานแดงขนาดเท่าเล็บมือ ใช่หรือไม่?"
หยางชินอู๋ถึงกับทรุดลงคุกเข่าร่ำไห้อย่างอาลัยยิ่ง "เสวี่ยเอ๋อร์——!! พี่มาช้าไป! พี่ทำไม่ดีต่อเจ้า——"
พลัดพรากกันมาเกือบสิบปี ตามหามาตลอดสองปีนี้ มิได้รอคอยน้องสาวกลับมา กลับต้องมารับรู้ความจริงอันโหดร้ายว่านางสิ้นชีพไปนานแล้ว!
ทั้งยังตายทั้งท้อง เป็นเพียงของเล่นในคฤหาสน์ใหญ่ของชนชั้นสูง ที่ใครจะขยี้เล่นอย่างไรก็ได้ ถูกเตะสองสามทีก็สิ้นใจ!
ชายร่างยักษ์ใหญ่ผู้นั้นก็คุกเข่าลงกับพื้น ใช้มือปิดหน้าร่ำไห้ขึ้นมา
ผู้คนที่เห็นต่างพากันรู้สึกเจ็บปวดใจเป็นอย่างยิ่ง
แต่หลี่ชิงลั่วกลับนิ่งรออยู่อย่างเงียบเชียบ
รอจนหยางชินอู๋ได้สติจึงเอ่ยถาม "พวกเจ้าเป็นใครกันแน่? เหตุใดจึงรู้ความจริงข้อนี้? วันนี้ที่บอกเรื่องเหล่านี้แก่ข้า มีจุดประสงค์อันใด?"
หลี่ชิงลั่วจึงค่อย ๆ เอ่ยปาก "ข้าจะบอกความจริงแก่เจ้า ข้าคือคุณหนูรองแห่งจวนหลี่ เพิ่งถูกตามตัวกลับมาได้สามเดือนก่อน"
เป็นดังคาด หยางชินอู๋ได้ยินว่านางเป็นคนสกุลหลี่ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
"เช่นนั้นก็เหมาะพอดี คนสกุลหลี่ฆ่าน้องสาวข้า ข้าก็จะฆ่าเจ้าเสีย!"
หยางชินอู๋ร้องตะโกนพลางพุ่งเข้าหาหลี่ชิงลั่วจริง ๆ
แต่แม่นมเติ้งที่อยู่ข้าง ๆ ได้สั่งการคนเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว
พอหยางชินอู๋ขยับเพียงน้อย พวกนางก็ร่วมมือกันออกแรงกดตัวเขาไว้ได้ในที่สุด