หลี่เค่อชวานรู้สึกว่าวันนี้ช่างโชคร้ายยิ่งนัก
เขาได้ยินว่าหลี่ชิงลั่วขึ้นไปบนเรือลำหนึ่ง จึงคิดจะมาดูว่านางทำสิ่งใดอยู่กันแน่!
แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอพวกสำนักบัวขาวก่อเหตุที่นี่
เมื่อถูกคนจำตัวตนได้ เขาจึงต้องออกมาระงับเหตุวุ่นวายนี้
ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอบ้าคนหนึ่งเข้า!
เจ้าบ้านั่นเห็นได้ชัดว่าพุ่งเป้าไปที่พวกสำนักบัวขาว แต่กลับแทงแขนเขาเข้า
หากไม่ใช่เพราะหลี่เค่อชวานหลบทัน วันนี้คงไม่ใช่แค่บาดแผลภายนอกเพียงเท่านี้
ในขณะที่หลี่เค่อชวานสงสัยว่าคนผู้นั้นจงใจหรือไม่ เขากลับคุกเข่าลงพูดว่า “แม่ทัพรองโปรดอภัยด้วย ข้าน้อยเป็นทหารองครักษ์หยางต้าหลาง วันนี้เป็นวันหยุดมาฟังงิ้วที่นี่ ไม่คิดว่าจะมาเจอเหตุวุ่นวายนี้ พอฆ่าจนตาลายไปจึงพลาดทำร้ายแม่ทัพรอง ที่แท้เป็นเหตุสุดวิสัยจริง ๆ”
“ข้าน้อยยินดีรับผิดชอบทั้งหมด จะรักษาพยาบาลแม่ทัพรองให้หายดี!”
พูดจบ เจ้าบ้านั้นก็หยิบเงินก้อนหนึ่งออกมาต่อหน้าธารกำนัลจริง ๆ
สีหน้าของหลี่เค่อชวานแทบจะรักษาไว้ไม่อยู่
ใครจะอยากได้เงินไม่กี่ตำลึงของเขา? เขาอยากได้ชีวิตของเขามากกว่า!
แต่รอบข้างล้วนเป็นชาวบ้านที่มามุงดู ในจำนวนนั้นก็มีลูกหลานตระกูลใหญ่ที่รู้จักกันไม่น้อยมามองเรื่องสนุก หลี่เค่อชวานจึงไม่อาจระเบิดอารมณ์ได้
ทำได้เพียงกล่าวว่า “ไม่เป็นไร ทุกอย่างเพื่อประชาชน”
แล้วก็หมุนตัวลงจากเรืองิ้วไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากขึ้นฝั่ง หลี่เค่อชวานถึงนึกได้ วันนี้คงหาตัวหลี่ชิงลั่วไม่พบแล้ว
ขันทีปิดหน้าก้มหน้าลง “องค์ชายโปรดอภัย เป็นบ่าวที่บกพร่อง”
ที่จริงก็เป็นเพราะฝั่งเรืองิ้วเกิดเรื่องวุ่นวาย ถนนทั้งสายสับสนอลหม่าน หาคนไม่พบเลยจริง ๆ
ท่ามกลางความโกรธเคือง หลี่เค่อชวานเหลือบไปเห็นเรือลำเล็ก ๆ ลำหนึ่งที่จอดอยู่กลางแม่น้ำ