อาการป่วยของฉู่เอ๋อร์ร้ายกาจยิ่งนัก
ไข้สูงสุดๆ มาแล้วถึงสามวันเต็ม
ทุกครั้งที่กินยาแล้วไข้ย่อลง ไม่ทันถึงสองชั่วยามก็พลันกลับลุกไหม้ขึ้นใหม่
หลี่ชิงลั่วแทบเป็นห่วงว่าสมองของนางจะไหม้จนเสียไป
"หรือจะให้ฉินหลิงมาตรวจดูอาการนางสักครั้ง?"
ฉินหลิงถูกส่งตัวมายังคฤหาสน์หนานกงอย่างสั่นสะท้าน
พอเห็นหน้าหลี่ชิงลั่ว สองขาก็อ่อนยุบลงโดยไม่รู้ตัว
"เฮ้อ เฮ้อๆ...หลัวเอ๋อร์ ช่วงนี้สบายดีนะหรือ?"
"ลุงได้ยินว่าเจ้าสมรสกับฝ่าบาทแล้ว ยังไม่ทันได้แสดงความยินดีเลย"
"ขออวยพรให้ทั้งสองรักกันถึงแก่เฒ่าแก่แด่ ผูกพันร่วมชีวิตชั่วนิรันดร์นะ"
หลี่ชิงลั่ว: ...
หน้าด้านของมันช่างหนายิ่งนัก?
ใครเขาไปรับรองว่าเป็นลุงกัน?
นางนึกอะไรขึ้นได้ จึงเบิกบานยิ้มบาง "ของขวัญแสดงความยินดีล่ะ?"
ฉินหลิง: ...
นางถามเอาของขวัญกับเขา?
บัดนี้เขาเป็นเพียงหุ่นเชือกหนึ่งของซู่อ๋อง!!
ให้ทำหน้ากากก็ต้องทำหน้ากาก ให้รักษาคนรักษาบาดแผลก็ต้องรักษา กระทั่งอิสรภาพของชีวิตตัวเองยังไม่มี ไม่ต้องพูดถึงจะได้รับค่าจ้างค่าใช้จ่ายประจำเดือนเหมือนผู้อื่น
เขาช่างเป็นเพียงผู้ทำงานฟรีโดยสิ้นเชิง ก็เพราะเขาเคยล่วงเกินนาง!
จะไปมีเงินเตรียมของขวัญอะไรให้นางได้อย่างไร!
อะไรนะ!?
ยาพิษต้องหรือไม่?
เขามีเต็มหลายตะกร้า จะแจกให้ฟรี ๆ นางกินหรือไม่!?"
เฮ้อ ถ้าไม่ใช่เพราะบัดนี้เขายังไม่รู้ว่าภริยาอยู่ที่ใด คงไม่ต้องดำรงชีวิตต่ำต้อยเยี่ยงนี้
ฉินหลิงได้แต่ยิ้มโดยไม่ปฏิเสธ
หลี่ชิงลั่ว: "ลุงไม่มีอะไรหยิบยื่นให้คนเห็นได้ก็ไม่ต้องรู้สึกด้อยค่า"