หลี่อวิ๋นฉู่: "ห้าปีก่อนกระมัง"
หลี่ชิงลั่วไตร่ตรองแล้วพูดว่า "ห้าปีก่อน ท่านป้าต่งก็เริ่มติดต่อกับหลี่ชิงจูในช่วงนั้นเช่นกัน ดังนั้น แม่ลูกสองคนนี้เพิ่งจะจำกันได้เมื่อห้าปีก่อนน่ะสิ!?"
เมื่อถูกนางจับประเด็นได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ ท่านป้าต่งและหลี่อวิ๋นฉู่แม่ลูกก็มีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก
หลี่ชิงลั่ว ธิดาแท้ตัวจริงต่างหากที่เป็นบุคคลที่นางทั้งสองมองข้ามมากที่สุด
นางดูเหมือนจะไม่ค่อยเอ่ยปาก แต่กลับดูเหมือนอยู่ทั่วทุกหนแห่ง
คนเหล่านี้ดูเหมือนจะให้ความสำคัญกับนาง แต่กลับไม่มีใครแตะต้องนางได้จริง ๆ
โดยเฉพาะหลี่อวิ๋นฉู่ บัดนี้เริ่มเกรงกลัวหลี่ชิงลั่วขึ้นมา
ครั้งก่อนที่นางกับจูเอ๋อร์ถูกจับพร้อมกัน หากไม่ใช่เพราะหลี่ชิงลั่วคนนี้ นางกับจูเอ๋อร์คงไม่ต้องพบชะตากรรมเลวร้ายเช่นนั้น!
เมื่อได้รู้ความจริงจากปากของจูเอ๋อร์ หลี่อวิ๋นฉู่ก็ถึงกับตกตะลึง!
ตามหลักแล้ว หลี่ชิงลั่วต่างหากที่เป็นหลานสาวแท้ ๆ ที่มีสายเลือดเดียวกันกับนาง แต่นางกลับรู้สึกหวาดหวั่นหลี่ชิงลั่วจากก้นบึ้งของหัวใจ
หญิงผู้นี้ สามารถเอาตัวรอดจากเงื้อมมือสำนักบัวขาวมาได้อย่างปลอดภัย และยังได้ยินว่านางตกหน้าผาจริง ๆ ยังฟื้นคืนชีพกลับมาได้!
ชะตาของนาง ช่างใหญ่ยิ่งกว่าของตนเองเสียอีก!
หลี่ชิงลั่ว: "แต่ท่านหายตัวไปตั้งแต่แปดปีก่อน แล้วสามปีที่ขาดหายไปนั้น ท่านไปอยู่ที่ใดมา?"
"ครั้งก่อนที่ข้ากับท่านและหลี่ชิงจูสามคนถูกสำนักบัวขาวจับไปพร้อมกัน ข้ากับหลี่ชิงจูรอดชีวิตมาได้ ท่านก็รอดมาได้เช่นกัน แต่ท่านรอดมาได้อย่างไร?"
"อีกอย่าง ช่วงไม่กี่วันมานี้ท่านอยู่ที่ใด? เหตุใดท่านจึงสามารถช่วยหลี่ชิงจูออกมาได้อย่างไม่มีใครล่วงรู้ แล้วจวนแม่ทัพแห่งนี้ กลับไม่มีใครแม้แต่คนเดียวที่พบตัวท่าน?"
หลี่ชิงลั่วโยนคำถามหลายข้อออกมา ผู้คนก็พากันสงสัยตามไปด้วย
หลี่อวิ๋นฉู่ไม่ตอบอีกต่อไป
เพียงแต่กัดริมฝีปากแน่น
หลี่ชิงลั่วหันไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าเผย: "ท่านย่า โปรดอภัยที่หลัวเอ๋อร์ล่วงเกิน"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยดีใจมากที่หลี่ชิงลั่วยินดีจัดการเรื่องราว แทนที่จะยืนเย็นชามองอยู่ข้าง ๆ ไร้ตัวตนเหมือนเมื่อก่อน
นางย่อมมีใจและตั้งใจที่จะฝึกฝนหลัวเอ๋อร์ให้เติบโต