"หนิงเฟยประสูติมาแล้ว——"
หนิงเฟยยังไม่ทันรู้ว่าบัดนี้ได้เกิดเรื่องใดขึ้น
นางทรงอาภรณ์งดงามหรูหรา เศษประดับมุกและหยกเต็มเกศา เชื่องช้าก้าวเข้ามา
"หม่อมฉันคำนับฝ่าบาท คำนับฮองเฮา"
"หม่อมฉันป่วยเป็นสองวันมานี้ จึงไม่อาจมาร่วมแสดงความยินดีวันเกิดแด่ฮองเฮาได้ทันกาล"
"โปรดให้ฮองเฮาทรงอภัยโทษด้วยเถิด"
หนิงเฟยว่าเช่นนั้น ทว่าท่าทีก็มิได้ถ่อมตัวเพียงใด
เพียงทำคำนับตามธรรมเนียมอย่างเลี่ยน ๆ แล้วก็เงยหน้ามองจักรพรรดิฉู่ด้วยแววตาอ่อนหวาน
แขกผู้มาเฝ้าเต็มห้องโถง ณ เวลานั้น ไม่มีผู้ใดกล้าคารวะนาง
หนิงเฟยงงงวย หันศีรษะไปมอง
มิรู้ว่าบรรยากาศเพราะเหตุไฉนจึงหนักอึ้งเช่นนี้
นางจึงได้สังเกตเห็นว่าฮองเฮาทั้งสองพระหัตถ์เปื้อนเลือด และองค์ไท่จื่อกำลังอุ้มนมแม่ที่ใบหน้าเลือดนองอยู่ในอ้อมอก!
หนิงเฟยตกใจสุดส่วน "ฝ่าบาท ฮองเฮา นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน?"
แต่ ณ เวลานั้น ไม่ใช่เพียงหนิงเฟยที่ตกตะลึง
หลี่ชิงลั่วเมื่อได้เห็นใบหน้าที่นางหันกลับมา ในดวงใจก็แอบตกตะลึงเช่นกัน!
เชื้อสายของนาง กลับมีสีหน้าคล้ายพระมารดาของนางอยู่หลายประการ!
หลี่ชิงลั่วมองไปยังจักรพรรดิฉู่ ในดวงใจเกิดความขยะแขยงที่ข่มใจไม่อยู่
เขากลับหาสตรีที่หน้าตาคล้ายพระขนิษฐาแท้จริงของตน กระทั่งโปรดปรานนางมานานหลายปี!
หากอาชือเห็นเช่นนี้เข้า...
หลี่ชิงลั่วกำลังครุ่นคิด ก็หันศีรษะไปเห็นเงารู้จักยืนอยู่ ณ มุมมืดสนิท จ้องมองไปทางหนิงเฟยเช่นกันโดยไม่ขยับแม้เสี้ยวนิ้ว
นางเผลอลิ้นเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว
จากนั้นจักรพรรดิฉู่ก็ตวาดด้วยความพิโรธ "คุกเข่า!"
ทรงตวาดพร้อมจ้องเขม็งที่หนิงเฟย
หนิงเฟยขาทั้งสองอ่อนปวกเปียก ทันทีที่ร่างหมอบราบลงกับพื้น