"ขุนชั่ว จงมาเอาชีวันคืนมา!"
ซื่อจื่อแห่งเหวยอู่โหวร้องตวาดเสียงลั่น ชักดาบอ่อนที่ซุกซ่อนไว้ริมเอวออกมา แล้วพุ่งตัวลอยฟ้าปักดาบเข้ามาในสังหาร
เฉินอี้พากองทหารราชวังสี่กองมุ่งหน้าสู่ตำหนักองค์สี่อ๋อง
ยามนี้ในเมืองสุราสรรค์นี้ ทหารองครักษ์ที่คุ้มกันรอบตัวฮ่องเต้โฉดผู้นี้รวมกันทั้งหมดก็ไม่ใช่คู่มือของบิดาและบุตรแห่งเหวยอู่โหวเลย
เหวยอู่โหวไม่เพียงเป็นมหาแม่ทัพผู้พิทักษ์แผ่นดินที่ประจำการรักษาชายแดนมาสามสิบปี
หากยังเป็นจอมยุทธ์สุดยอดแห่งต้าฉู่ ผู้ที่ไม่ผู้ใดในแผ่นดินจะเทียบทานได้
บุตรชายคนโตที่แท้จริงของท่าน จะเป็นพวกธรรมดาได้อย่างไร
เมื่อเหวยอู่โหวเห็นบุตรชายลงมือ ท่านจึงต้องลุกราวไฟ
หาแต่เพียงหมุนตัวสะบัดมีดสั้นในมือ ยามทหารองครักษ์สี่นายด้านหลังก็ถึงแก่ความตายราวผืนหญ้า
ทั้งเมืองสุราสรรค์เกิดความโกลาหลในชั่วขณะ
บ่าวของแต่ละตระกูลต่างพานายตัวเองหลบหนี บ้างตกใจสุดขีดจนกลิ้งตกลงไปในสระ
ส่วนซื่อจื่อแห่งเหวยอู่โหวก็มาถึงเวทีแล้ว
จักรพรรดิฉู่เกือบหลบไม่ทัน ดาบของซื่อจื่อเกือบจะทะลุลำคอของพระองค์
พระองค์กลิ้งลงพื้น เมื่อจิ้นกงกงตกใจสุดขีดตะโกนว่า "คุ้มพระองค์! คุ้มพระองค์!" จักรพรรดิฉู่ก็หยิบดาบบนพื้นขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว ยกฝ่ามือรับเข้าเอง
ทหารองครักษ์ทั้งหมดพุ่งเข้าประชิด
หาแต่ไม่มีผู้ใดสักคนเข้าประชิดตัวซื่อจื่อแห่งเหวยอู่โหวได้
ต่างต่อกันถึงแก่ความตายด้วยน้ำมือของซื่อจื่อรางว่าผืนหญ้า เมื่อเห็นคนที่ล้อมหน้าจักรพรรดิฉู่เหลือน้อยลงทุกขณะ แต่สีหน้าของจักรพรรดิฉู่กลับไม่แสดงความตระหนกแม้แต่น้อย
ซื่อจื่อแห่งเหวยอู่โหวเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล