แม้ในใจจะดูหมิ่นเหยียดหยามเป็นอย่างยิ่ง แต่บนใบหน้าของเฉาโหรวเอ๋อร์กลับไม่กล้าแสดงออกมาแม้แต่น้อย
และแล้ว อวิ๋นอ๋องก็สีพระพักตร์เปลี่ยนเล็กน้อย สายพระเนตรที่ทอดมองหลี่ชิงจูนั้น ปรากฏความไม่สบายพระทัยอย่างชัดเจน
เฉาโหรวเอ๋อร์เห็นดังนั้นก็รีบพูดขึ้นทันทีว่า “ฝ่าบาท ที่แท้ในพระทัยของฝ่าบาท ทรงคิดถึงพี่หญิงตระกูลหลี่ตลอดมามิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”
“จูเอ๋อร์ เจ้าอย่าเข้าใจผิด ข้าเห็นเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ดีใจยิ่งกว่าสิ่งใดแล้ว”
“แต่ก่อนเราสนิทกันที่สุด ดังนั้นหากเป็นเจ้า ข้า...หม่อมฉัน จะไม่มีความขุ่นเคืองใจเลย ย่อมดีเช่นนี้ ดีกว่าคนอื่นเป็นไหน ๆ”
เฉาโหรวเอ๋อร์เอ่ยอ่อนโยนโอนอ่อนผ่อนตาม ทั้งยังมีท่าทีต่ำต้อยเช่นนี้ ทำให้อวิ๋นอ๋องทรงเอ็นดู
“โหรวเอ๋อร์ เจ้ายังคงรู้จักกาลเทศะ”
พระองค์ทรงโอบกอดเฉาโหรวเอ๋อร์ไว้ แววพระเนตรเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน
ภาพนี้ยิ่งแทงใจหลี่ชิงจูอย่างลึกซึ้ง
แต่ก่อนเขาบอกว่า ในใจและในตาของเขามีเพียงนางเพียงผู้เดียว!
แม้ในจวนอวิ๋นอ๋องจะมีอนุภรรยา อนุ และพระชายาอยู่หลายคน แต่ก็ไม่มีใครเหมือนนาง ที่จะเข้าพระทัยอย่างแท้จริง ทำให้พระองค์ทรงเป็นห่วงเป็นใยและคิดถึงมิรู้ลืม
หลี่ชิงจูเชื่อเช่นนั้น
ดังนั้น ต่อให้ต้องเดิมพันด้วยทุกสิ่ง เพียงเพื่อได้เป็นเพียงอนุของเขา นางก็ยอมทนทุกข์ทรมานไม่หวั่นไหว
เพราะเขาสัญญากับนาง ว่าจะประทานเกียรติยศชั่วชีวิต ซึ่งเป็นเกียรติที่แม้แต่ในจวนจงอี้โหวและจวนแม่ทัพ นางก็ไม่เคยได้รับ!
การหมั้นหมายของจวนจงอี้โหวมิใช่ของนาง
ตำแหน่งบุตรสาวคนโตของจวนแม่ทัพก็มิใช่ของนาง