“โหรวเอ๋อร์ เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
อวิ๋นอ๋องดีใจจนแทบบ้า ผลักมือของหลี่ชิงจูออก แล้ววิ่งไปหาหญิงชิงหลาน
เฉาโหรวเอ๋อร์ทำทีเขินอาย: “หม่อมฉันวันนี้กลับบ้านเกิด ก็เพิ่งรู้เรื่องนี้แน่ชัด หม่อมฉันไม่สบายท้องมาหลายวัน กินอะไรไม่ลง แต่เรื่องนี้เกี่ยวกับเชื้อสายของท่านอ๋อง เป็นเรื่องใหญ่ หม่อมฉันจึงไม่กล้าคาดเดาไปเอง วันนี้กลับบ้านเกิด จึงให้บิดาช่วยเชิญหมอมาตรวจ”
“ท่านอ๋อง หม่อมฉันตั้งครรภ์ได้เกือบสองเดือนแล้ว”
อวิ๋นอ๋องดีใจจนกอดเฉาโหรวเอ๋อร์แน่น
“โหรวเอ๋อร์ ดีมาก! เจ้าช่างเป็นโหรวเอ๋อร์ที่ดียิ่งของข้า!”
ไม่แปลกที่อวิ๋นอ๋องจะดีใจถึงเพียงนี้
เขาแต่งงานกับชายาอ๋องมาแล้วสี่ปี อนุภรรยาและชายารองรวมกันก็ห้าคน แต่บุตรยังน้อยนัก ได้เพียงชายหนึ่งหญิงสามเท่านั้น
แม้บุตรชายคนโตจะเป็นบุตรของชายา แต่เขาผู้เป็นอ๋องกลับมีบุตรชายเพียงคนเดียว!
ดังนั้น หากเฉาโหรวเอ๋อร์คลอดบุตรชาย แม้จะเป็นอนุภรรยา ก็ถือเป็นเรื่องน่ายินดียิ่งสำหรับเขา!
“โหรวเอ๋อร์ เจ้าคลอดบุตรชายให้ข้า ข้าจะให้รางวัลหนัก!”
เฉาโหรวเอ๋อร์เขินอายซบอยู่ในอ้อมกอดของอวิ๋นอ๋อง: “เพคะ ท่านอ๋อง หม่อมฉันจะพยายาม…”
เฉาโหรวเอ๋อร์ถูกอวิ๋นอ๋องประคองขึ้นด้วยความอ่อนโยน
หลี่ชิงจูที่ยืนมองอยู่ด้านข้าง กำฝ่ามือจนเลือดซึม
ในใจนางเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด
แต่บนใบหน้ากลับไม่กล้าร้องไห้อีกต่อไป
นางรู้ดี หากตอนนี้นางยังทำตัวงอแงหึงหวง ก็เท่ากับไปแหย่ความโกรธของอวิ๋นอ๋อง