หลี่ชิงจูดื่มอีกสองแก้วจึงค่อยๆ ตั้งสติได้
นางคลี่กระดาษในมือออกดูอีกครั้ง แม้จะรู้สึกว่าลายมือไม่คุ้นตา แต่ก็ไม่อาจไม่เชื่อ
หากองค์ชายอยู่ที่จวนองค์หญิงจริง นางต้องไปหาองค์ชายให้ได้!
ไม่ต้องพูดถึงความโศกเศร้าเพราะคิดถึง หลี่ชิงจูเพื่อที่จะได้อยู่เคียงข้างอวิ๋นอ๋อง นางทุ่มเทไปมากเพียงใด!
ดังนั้น นางจึงกลัวเหลือเกินว่าหากไม่ได้พบหน้าอวิ๋นอ๋องนานเกินไป เขาอาจจะลืมนางได้จริงๆ...
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หัวใจของนางราวกับถูกใครบางคนบีบรัดอย่างแรง
หลี่ชิงจูยัดกระดาษไว้ในอก แล้วลุกขึ้นให้ลวี่หยิงพยุงตัว
"สุราขององค์ชายช่างหอมนัก ข้ายอมอดใจไม่ไหวจึงดื่มไปมากหน่อย พวกเจ้าทานกันก่อนเถิด ข้าออกไปสูดอากาศหน่อย"
หลี่ชิงจูใช้ข้ออ้างนี้ ไปคารวะองค์หญิงและทูลลาแล้ว ปฏิเสธคำเสนอของพานหลี่และคนอื่นๆ ที่จะไปเป็นเพื่อน ออกไปกับลวี่หยิงจากห้องรับรองแขก
หลี่ชิงลั่วมองหลี่ชิงจูออกไป แล้วหันไปมองฉู่เอ๋อร์ด้านหลังทันที
ฉู่เอ๋อร์โน้มตัวเข้ามาพูดเสียงเบา: "คุณหนูวางใจได้เจ้าค่ะ"
แต่จวนองค์หญิงใหญ่เกินไป!
สวนกว้างเพียงนี้ ศาลาชมจันทร์อยู่ที่ไหนกัน?
หลี่ชิงจูประคองศีรษะ ทรงตัวราวกับเมาเหล้าไม่เป็นท่า เอนกายพิงลวี่หยิงเซไปเซมา
"คุณหนู คุณหนูเป็นอย่างไรหรือ เพคะ... ใครก็ได้ ช่วยด้วย..."
วันนี้หลี่ชิงจูพกลวี่หยิงมาเพียงคนเดียว จึงต้องร้องขอความช่วยเหลือ