หลี่ชิงลั่วพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ได้เจ้าค่ะ คุณย่า หลัวเอ๋อร์จำได้แล้ว"
หลี่ชิงลั่วไม่เคยคิดว่าจะต้องพึ่งพาคุณยายเพียงผู้เดียว นางรู้ดีว่าคนเดียวในโลกที่พึ่งพาได้ตลอดกาลคือตัวนางเองเท่านั้น
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยถามนาง "เจ้าไม่ถามบ้างหรือว่าคุณยายจะให้เจ้าทำสิ่งใด เจ้าก็ตกลงได้ ถ้าคุณยายให้เจ้าทำสิ่งที่เจ้าไม่เต็มใจหรือเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญเล่า?"
หลี่ชิงลั่วตอบ "คุณยายช่วยหลัวเอ๋อร์ไว้มาก หลัวเอ๋อร์เป็นหนี้คุณยาย ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นเรื่องใด หลัวเอ๋อร์ก็จะยอมทุ่มเทแม้ต้องฝ่าฟันเปลวเพลิง ต่อให้ต้องฆ่าคนวางเพลิง หลัวเอ๋อร์ก็ไม่มีวันปฏิเสธ"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่บ้าง
แต่แล้วก็ด่านางทันที "ปัดโธ่ ปัดโธ่! ข้าจะให้เจ้าฆ่าคนวางเพลิงไปทำไม? ข้าเป็นคนแบบนั้นหรือ?"
แม่นมจางและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ต่างพากันหัวเราะขึ้นมา
นานแล้วที่ไม่ได้เห็นท่านหญิงเฒ่ามีอารมณ์รุนแรงและมีชีวิตชีวาเช่นนี้
"แต่เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง เจ้าเตรียมตัวได้ พรุ่งนี้เราลงเขา"
วันรุ่งขึ้น
เหล่าเต๋าบนเขาต่างพากันอาลัยอาวรณ์การจากไปของฮูหยินผู้เฒ่าเผยและหลี่ชิงลั่ว แต่คนเราย่อมมีสุขทุกข์ปนกัน ดวงจันทร์ย่อมมีวันแจ่มใสและหมองมัว
มีการพบปะย่อมมีการจากลา เป็นปกติของชีวิต
ยิ่งไปกว่านั้น ฮูหยินผู้เฒ่าเผยไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของสำนักพรตชิงซงมาก่อน