หลี่เค่อชวานโบกมือ พลางตวาดเสียงเข้ม
พวกบ่าวไพร่ที่อยู่ด้านหลังล้วนสูงใหญ่กำยำ น่าหวาดกลัว ถือเชือกเดินตรงเข้ามาหาหลี่ชิงลั่ว
ชุยเอ๋อร์ตกใจจนแข็งทื่อไปแล้ว
หลี่ชิงลั่วจูงชุยเอ๋อร์รีบถอยไปด้านหลัง "คุณชายใหญ่ คุณยายยังอยู่ที่สำนักพรตชิงซงแห่งนี้ ข้าแนะนำให้ท่านหยุดการกระทำเช่นนี้เสียเถิด!"
หลี่เค่อชวานสีหน้าไร้อารมณ์ มองหลี่ชิงลั่วราวกับมองมดปลวก "คุณยาย? นางไม่ยุ่งเกี่ยวกับกิจการใดๆ ในตระกูลมานานแล้ว"
"เรื่องเมื่อวันนั้น ข้าก็ได้ยินมาแล้ว เจ้าหลอกแม่นมที่อยู่ข้างกายคุณยาย ให้ออกหน้าแทนเจ้า วันนี้ข้ามาด้วยตนเอง คุณยายจะถูกเจ้าหลอกซ้ำได้อีกหรือ?"
เมื่อมองดูพวกบ่าวไพร่ที่ค่อยๆ ใกล้เข้ามา บางหน้าก็คุ้นตา หลี่ชิงลั่วนึกถึงชาติที่แล้ว ตนก็ถูกคนเหล่านี้มัดครั้งแล้วครั้งเล่า น้ำในทะเลสาบที่เย็นเยือก เรือนฟืนที่ชื้นแฉะ ไม้เรียวที่ทำให้ทั้งกายสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด...
กระทั่งวาระสุดท้ายที่นางตายในหิมะอันสิ้นหวัง ก็เป็นคนเหล่านี้ที่มัดนางโยนทิ้งไว้ในกระท่อมไม้ผุพังนั้น
แม้หัวใจจะเต้นระรัว หลี่ชิงลั่วกลับกำหมัดแน่น ไม่ถอยหลังต่อไปอีก
นางจ้องหน้าคนเหล่านี้ด้วยความเคียดแค้น สายตาอาฆาตราวคลื่นมหึมา ทำเอาพวกเขาตกใจชะงักอยู่ชั่วขณะ
แต่แล้ว ในยามนั้นเอง เหล่าธรรมาจารย์ที่มีหลิงเฟิงจื่อเป็นหัวหน้า ก็ปรากฏตัวออกมาอีกครั้ง และเข้าห้อมล้อมปกป้องหลี่ชิงลั่วไว้ทันที
"สาธุชน สำนักพรตชิงซงของเราไม่ใช่ที่สำหรับท่านก่อเรื่อง"
หลี่เค่อชวานไม่ยอมอ่อนให้ "ถอยไปให้หมด! นี่เป็นเรื่องภายในตระกูลหลี่ของข้า! พวกเจ้าสำนักพรตชิงซงช่างกล้าดียิ่งนัก กล้าคุ้มครองนางหรือ?"