ฮูหยินผู้เฒ่าเผยยื่นมือออกไปปัดอย่างแรง กลับกันแรงปัดนั้นถูกสกัดไว้ได้
หลี่ชิงลั่วรีบดึงแขนฮูหยินผู้เฒ่าเผยไว้ “ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
ความร้อนใจในดวงตาปรากฏชัดจนแทบล้นออกมา
กุ้ยเหรินผู้นี้แท้จริงแล้วเป็นถึงอ๋อง!
หลี่ชิงลั่วสะเทือนใจเป็นอย่างมาก เกรงว่าตนจะทำให้คุณยายต้องเดือดร้อนไปด้วย
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยส่ายหน้า แม่นมจางและคนอื่นๆ ต่างรีบรุดเข้ามารุมล้อม
“ฮูหยินผู้เฒ่า”
“คุณหนู”
ทุกคนในใจต่างพากันขุ่นเคือง เพราะหลี่ชิงลั่วมิได้ตั้งใจจะล่วงเกิน หากมิใช่เพราะฮูหยินผู้เฒ่าปกป้องไว้เช่นนี้ หลี่ชิงลั่วคงถูกควักดวงตาไปจริงๆ มิใช่หรือ?
บรรยากาศในพริบตาคับเครียดดุจดั่งดาบที่ชักออกจากฝัก ขันทีผู้นั้นถูกฮูหยินผู้เฒ่าเผยตบไปหนึ่งฝ่ามือ คงไม่ลืมที่จะวิ่งเข้าไปหาซู่อ๋องเพื่อกล่าวโทษก่อน “ฝ่าบาท อีนังบ่าวชั่วนั้นไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กล้าล่วงเกินฝ่าบาท ข้าน้อยก็คิดเพียงจะสั่งสอนนางสักหน่อยเท่านั้น หาได้คิดไม่…… กลับทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าท่านนั้นโกรธเป็นอย่างมาก”
ตวนหรงฉือมิได้ใส่ใจขันทีผู้นั้นแม้แต่น้อย เพียงชำเลืองมองจุ้ยหยู่ที่อยู่ด้านหลังแวบหนึ่ง
“ตัดมือมันทั้งสองข้าง”
จุ้ยหยู่: “พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”
ทุกคนยังมิทันได้ตั้งตัว จุ้ยหยู่ก็ชักมีดโค้งคู่ออกมาจากฝักแล้ว ‘วาบ’ เพียงเสียงเดียว มือทั้งสองข้างก็หลุดจากแขนร่วงลงสู่พื้นพร้อมกัน