"หนีคุก?"
"หยางฉีหลาง เจ้ามีฝีมือถึงเพียงนี้จริง ๆ สินะ"
"กล้าลอบควบคุมรองเจ้ากรมศาลต้าหลี่ ก่อมหึมาโทษถึงขนาดนี้ เปิ่นกวนว่าเจ้าและตระกูลหยางทั้งแซ่ คงอยากหมดอายุขัยกันทั้งเป็นสินะ!"
ชายในฉลององค์ขุนนางเจ้ากรมศาลต้าหลี่ หน้าสี่เหลี่ยม หนวดปากแพน อาภัพเกียรติยศขุนนางเต็มกาย ก้าวยาว ๆ ออกมาจากด้านหลังฝูงชน
ผู้นี้คือเจ้ากรมศาลต้าหลี่แห่งต้าฉู่ นามว่า ซ่างกวนจง
เขาจ้องเหลือกใส่คนตรงหน้าด้วยความเกรี้ยวกราด ราวกับอยากจะสังหารพวกเขาให้ได้ต่อหน้าต่อตา
รองเจ้ากรมต่งรีบก้าวออกไป "ท่านเจ้ากรมเพคะ คดีนี้ต้องมีความเข้าใจผิดบางอย่างแน่ ๆ"
"กระหม่อมเพิ่งเข้าไปในคุก ไม่เห็นเจ้าหน้าที่ของเราแม้แต่ครึ่งคน ยิ่งกว่านั้นพวกนักโทษต่างพากันบ้าคลั่งดุจอาจารย์ใหญ่องค์สามแซ่เจียง พุ่งออกจากห้องขังกันมาหมด"
"ทั้งหลายเหล่านี้จึงพากันพุ่งออกมาพร้อมหน้า"
"ท่านเจ้ากรมเพคะ เรื่องนี้เต็มไปด้วยความพิกลพิการ ต้องสอบสวนอย่างเคร่งครัด!"
"อ้อ ณ ที่นี้ก็มีผู้ป่วยตัวจริงอยู่คนหนึ่ง"
"ท่านเจ้ากรมดูเถิด พวกมันลากคนหนึ่งออกมาด้วย บัดนี้คนในคุกทั้งหมดล้วนกลายเป็นเช่นนี้แล้ว——"
รองเจ้ากรมต่งชี้ไปที่จุ้ยหยู่ ผู้ถูกฉู่เอ๋อร์อุดปากด้วยผ้าเหม็นเน่า แต่ยังคงบิดตัวไปมาไม่หยุด
แล้วก็ชี้ไปที่สภาพโกลาหลของคนทั้งหลาย "ในสภาพเช่นนี้ พวกเขาก็ยังไม่ได้ฆ่าใครเลย กระหม่อมขอเป็นพยาน ขอท่านเจ้ากรมโปรดพิจารณา!"
ซ่างกวนจงจ้องมองรองเจ้ากรมต่งที่พุ่งออกมา เสียงเยือกเย็นไร้ความปรานี "รองเจ้ากรมต่ง หรือว่าเจ้ากับพวกมันจะเป็นพวกเดียวกันมาแต่ไหนแต่ไร?"