หยางฉีหลางกับจางทิงจิ่วบุกฝ่าเข้ามาถึงแนวหลังของหลี่ชิงลั่วโดยบังเอิญ
เหล่าทหารองครักษ์และเจ้าหน้าที่สำนักงานที่เตรียมจะมาจับตัวหลี่ชิงลั่วต่างถูกทั้งสองเข้าปะทะกักไว้ทันที
คนเหล่านั้นไม่เคยคิดเลยว่าหญิงสาวอย่างหลี่ชิงลั่วจะเป็นภัยคุกคามเช่นไร จึงไม่ได้ร้องอื่นใดนอกจาก "ท่านเจ้ากรม โปรดรับมือเองชั่วคราวเถิด ข้าน้อยทั้งหลายจะรีบจับกุมคนสองคนนี้เสียก่อน!"
หลี่ชิงลั่วโค้งริมฝีปากเป็นรอยยิ้ม มองซ่างกวนจงที่กำลังคว้ากระบี่จากมือทหารองครักษ์ผู้ล้มลงกับพื้น
ซ่างกวนจง: "เพียงเจ้าเช่นนั้นหรือ?"
"หญิงสาวอย่างเจ้า ยังจะอาสาทำร้ายกระหม่อมแม้แต่เส้นขนเดียว?"
"กระหม่อมจะได้ลงมือสังหารเจ้าด้วยมือตนเองเสียก่อน!"
เขาแสดงสีหน้าเดือดดาลพร้อมฟันกระบี่เข้าหาหลี่ชิงลั่ว—
หลี่ชิงลั่วสุขุมเยือกเย็นหลบหลีกเพียงหนึ่ง ก็หลบกระบี่ได้อย่างเบาและคล่องแคล่ว
"ท่านเจ้ากรมซ่างกวน ท่านเป็นผู้ปฏิบัติหน้าที่แทนองค์ชายสี่ใช่หรือไม่?"
"เหตุใดจึงต้องลงมือร้ายต่อตระกูลเจียงโดยกะทันหัน?"
"การที่ท่านจะกำจัดปากคำหยางฉีหลางในศาลต้าหลี่แห่งนี้ หาใช่เพื่อกล่าวหาโทษทั้งหมดลงบนหัวของตระกูลเจียงอีกต่อหนึ่งไม่?"
"เมื่อเป็นเช่นนั้น ข้อหาที่ว่าตระกูลเจียงต้องการใช้หยางฉีหลางรับโทษแทนเพื่อช่วยนายท่านสามแห่งตระกูลเจียง ย่อมถูกพวกท่านบังคับขึ้นมาเสียจนตระกูลเจียงพินาศราบคาบ"
"ท่านเจ้ากรมซ่างกวน เห็นว่าการคาดเดาของหญิงน้อยนี้ถูกต้องหรือไม่?"
หลี่ชิงลั่วเช่นผู้เล่นสุนัขเดินเล่น หลบซ้ายหลีกขวา ล่อให้ซ่างกวนจงวนเวียนโดยรอบต้นไม้ไปมา
เหลือเพียงดาบหนึ่งที่จะฟันถูกนาง
แต่นางกลับแอบแคล่วเปลี่ยนทิศเท้าอย่างกะทันหัน วิ่งไปยืนด้านหลังเขาแล้วตบลงบนหลังของเขาอย่างหนัก