เมื่อจงเจิ้งอู๋เหิงสั่งการเพียงคำเดียว ร่างดำมืดนับสิบก็พุ่งทะยานออกจากที่ซ่อนภายในลานบ้านทันใด
เงาดำเหล่านี้คือองค์รักษ์ลับที่จงเจิ้งอู๋เหิงนำมาด้วยทั้งหมดในวันนี้
พวกเขาพุ่งเข้าหาภายในเรือนดั่งสายฟ้าแลบ มุ่งหมายจับตัวหลี่ชิงลั่วให้อยู่หมัด
ทว่าจงเจิ้งอู๋เหิงกลับเห็นดวงตาของหลี่ชิงลั่วไม่มีแม้แต่ความตกใจจากการถูกล้อมประหาร หากยังสุขุมเยือกเย็นสะพายกระบี่พีลั่วไว้ด้านหลัง
จงเจิ้งอู๋เหิงสีหน้าเปลี่ยน "ไม่ดีแล้ว——"
เขายังไม่ทันร้องคำว่า 'ถอย' ก็เห็นร่างสีขาวนับไม่ถ้วนผุดขึ้นจากกำแพงรอบลานบ้าน
ข้อมือของร่างขาวเหล่านั้น แต่ละคนล้วนสวมกำไลเส้นไหมหนึ่งเส้น
เพียงพริบตา เส้นไหมเหล่านั้นก็พันคอบรรดาทหารองครักษ์ของเขาจนมิด
"ไม่——" จงเจิ้งอู๋เหิงร้องตะโกนลั่น แต่ยังไม่ทันรั้งกั้น ต่อหน้าเขาก็กลายเป็นทะเลเลือด
บ้างศีรษะถูกฟันขาด กลิ้งมาตกอยู่เท้าจงเจิ้งอู๋เหิง
บ้างถูกแรงมหึมาดึงกลับเข้ามาในลาน คอถูกริดผ่าเป็นแผลยาว เลือดไหลพรูดั่งน้ำตก 'เสียงซ่าส์' ไม่ขาดสาย
ลืมตาค้าง แล้วก็ล้มลงกับพื้น
ฝ่ายหนึ่งกำลังล้นเหลือ อีกฝ่ายอ่อนแอ ชนะแพ้อยู่ที่ไหนเห็นได้ชัดทันที
สมองของจงเจิ้งอู๋เหิงแว่วหึดเดียว
เขายังไม่ทันได้สติคืนดี ก็เห็นว่าศพที่นอนแน่นในกองเลือดบนพื้นล้วนเป็นองค์รักษ์ลับที่เขาบ่มเพาะมาอย่างพิถีพิถันกว่าหนึ่งปี
ทั้งเพื่อวันหน้าจะได้ล้างแค้นแก่หญิงพิษคนนี้!
ทว่าเพียงเผ่นเดียว บรรดาคนของเขาก็พินาศยับ ไม่เหลือผู้รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว