หลี่ชิงลั่วแต่แรกกำลังพิงเสาอยู่
เมื่อเห็นเช่นนั้นก็อดรนไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืนตรง
“อาตัว ถ้าเจ้าประสบอันใดไม่ควรจะเกิดขึ้น เขาจะถึงกับสิ้นใจทันทีสินะ?”
อาตัวตอบว่า “ใช่”
“ข้าเจ็บ เขาก็เจ็บ”
“ข้าหิว เขาก็หิว”
“ข้าเจ็บป่วย เขาก็เจ็บป่วยตาม”
“แต่เมื่อเขาตาย ข้าเพียงมีไข้ร้อนอยู่ไม่กี่วัน ตราบใดที่ขับพิษแม่ออกจากร่างได้ ก็ไม่ก่อผลกระทบใดอีก”
ชงเจิ้นอู๋เหิ่งได้ยินดังนั้นก็รู้สึกขยะแขยงยิ่งนัก
นี่มิใช่การเหยียบย่ำเขาให้เป็นเพียงหุ่นเชิดหรือ จะให้ทำสิ่งใด ก็จำต้องทำสิ่งนั้น?
อาตัวมิได้ใส่ใจว่าชงเจิ้นอู๋เหิ่งจะรู้สึกอย่างไร ยังไงก็เฝ้ารู้สึกถึงไม่ได้อยู่แล้ว
นางยังคงกล่าวต่อ “ฉะนั้น องค์ชายหกฝ่าบาทจำต้องคุ้มครองข้า และจำต้องอาศัยพลังให้แก่ข้าด้วย มิฉะนั้น ข้ามีวิชาทารุณกรรมท่านอยู่มิใช่น้อย”
บัดนี้เรื่องถึงขั้นตอนเช่นนี้ ชงเจิ้นอู๋เหิ่งที่เคยเห็นวิชาอันเด็ดขาดของจูลี่ย่ามาแล้ว ย่อมรู้ว่าตนไม่เหลือทางถอยอีกต่อไป และเป็นครั้งที่สองที่ถูกหลี่ชิงลั่วควบคุมจำกัดไว้ เขาจะโกรธเคืองเพียงใดก็มิอาจทำอันใด?
มีเพียงความแค้นใจที่ชาตินี้ตกอยู่ในมือนางตลอดไป
“พูดได้หรือยัง! พวกเจ้าต้องการอันใดกันแน่!”
จิ่นหัวกล่าวว่า “เราต้องการชีวิตองค์ชายสี่!”
ศัตรูตัวจริงเบื้องหลังลัทธิอูเย่ ก็คือองค์ชายสี่ จงเจิ้งอู๋เสีย
พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ ในใจของอาตัวก็เนื่องด้วยความแค้นและความเจ็บปวดอันรุนแรงพวนพึ่ง
ชงเจิ้นอู๋เหิ่งรีบยกมือกดที่อก แล้วเงยหน้าขึ้นมองหญิงเม่าตรงหน้าอย่างตกตะลึง
พิษแม่ลูกนี้ กลับออกฤทธิ์รวดเร็วเพียงนี้หรือ?
พวกนางเกลียดชังชงเจิ้นอู๋เสียถึงขั้นเช่นนี้?
เพราะเหตุใด?
จงเจิ้งอู๋เสีย ได้กระทำอันใดกับพวกนางกันแน่?