จุ้ยหยู่กุมก้นไว้แน่น ทิ้งจอกเหล้าแล้ววิ่งหนีไป
"ท่านชาย หมู่ไม่เอาด้วยหรอก ก้นของหมู่จะเป็นฝีในไม่ช้านี้แล้ว——"
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนในลานกว้างหัวเราะครืนไปทั้งลาน
แม้แต่ฉู่เอ๋อร์ยังหัวเราะจนตัวโยนไปมา
ตวนหรงฉือส่ายศีรษะ
หนานกงตีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยิ้มแฉ่งแล้วเปิดโปงความจริง "ช่างเป็นผู้ไร้ซึ่งสมองเสียจริง ๆ"
"เป็นอย่างนี้ต่อไป เมื่อไรจะได้แต่งงานกับสาวน้อยฉู่เอ๋อร์กันเล่า"
หลี่ชิงลั่วพยักหน้าเห็นด้วยอย่างลึกซึ้ง
"ฉู่เอ๋อร์ก็เหมือนข้า เรื่องความรักตื่นตัวช้านัก ถ้าเขายังเหลาะแหละแบบนี้ต่อไป อีกห้าปีคงยังไม่ได้แต่งงาน"
ตวนหรงฉือว่า "เจ้ายังรู้ตัวเองว่าตื่นตัวช้านักอีกเรอะ"
ในน้ำเสียงของเขากลับแฝงความขุ่นเคืองเบา ๆ
คนอื่นฟังไม่ออก แต่หลี่ชิงลั่วฟังออกได้ยังไงจะไม่ออก
นางยิ้มเหลอะแหละ "ฮะ ฮ่า ฮ่า ๆ"
"ว่าแต่... เวลาไม่เบาแล้ว สองสามวันนี้ข้าอ่อนล้านิดหน่อย ขอขึ้นห้องก่อนแล้วกัน"
"อาจารย์ ศิษย์พี่จิ่นหัว พี่ทั้งสองกับอาฉือชงช้าชิมช้า ๆ นะ"
หลี่ชิงลั่วลุกขึ้นแล้วถอยออกอย่างรวดเร็ว
ไม่ยอมให้ตวนหรงฉือมีโอกาสพูดว่าจะกลับห้องด้วยกัน
แม่นมเจิ้งเห็นดังนั้นจึงรีบลุกขึ้นตาม
"คุณหนู หนูน้อยจะส่งคุณหนูกลับห้อง ช่วยเตรียมน้ำให้คุณหนูชำระร่างเลยเพคะ"
แม่นมเจิ้งรอจังหวะนี้มานาน จึงรีบประคองหลี่ชิงลั่วออกไปอย่างเป็นสุข
เมื่อกลับมาถึงถังตี้จวี หลี่ชิงลั่วเพิ่งก้าวเข้าลานก็หยุดฝีเท้า
นางแอบมองไปที่แม่นมเจิ้ง
แม่นมเจิ้งพยักหน้าเบา ๆ
ทั้งสองแสร้งทำเป็นปกติเดินตรงไปยังห้องบรรทม แต่เพิ่งก้าวเข้าห้อง ดาบยาวดับหนึ่งก็ชี้ตรงเข้าที่ลำคองขาวของหลี่ชิงลั่ว